งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลความเมื่อย...

วันอังคารนั้นคือวันหยุดของเรา...

 

ทำงานแบบนี้เรียกว่าวันหยุดไม่ตรงกับชาวบ้านเค้าเลย...

 

วันเสาร์อาทิตย์ดันเปิดร้านเต็มวันซะนี่...

ใครที่อยากทานสะเต๊ะไม้ใหญ่ๆไม่มีเอ็นไม่มีมัน...

และเนื้อสันนอกพรีเมียมเกรด...

ก็ลองมาทานกันที่เสาชิงช้าได้ทุกศุกร์เสาร์อาทิตย์เช่นเดิมนะคับ...

งานนี้ถ้าบอกว่ามาเพราะรู้จักก็มีแจกแถมกันไปตามระเบียบ...

 

ช่วงนี้ฝนตก...ร้านอื่นขายไม่ได้ แต่ร้านเราก็ยังขายได้...

แต่งานที่เสาชิงช้าจะเงียบเหงาเอา...

ฝนเอยอย่าตกเลยนะ...

สงสารคนที่มาเดินงานกันหน่อย...

 

ช่วงบ่ายๆที่บูธจะมีเวลาว่าง...

ก็เลยไปขอร้านที่ติดกันด้านหลังเรียนวิชา...

 

กวนกะละแมซักหน่อย... เรียกได้ว่าไอ้กาละแมโบราณนี่มัน...

ทั้งหนืด เหนียว และหนึบมากๆ...

กวนได้นิดเดียว... แขนจะหักเอา...

ต้องให้ลุงเจ้าของร้านกลับมากวนเหมือนเดิม...

กะว่าจะฝึกกวนวันละ 10 นาที เพื่อฝึกกำลังแขน...

แขนที่แข็งแรงเอาไว้สะบัดกระทะก็ได้นะ...

ทำไข่เจียวก็อร่อย... ผัดข้าวผัดก็ทำให้เครื่องกระจายห่อข้าวทุกเม็ด...

 

 

---

 

วันนี้วันอังคารเป็นวันหยุด...

พอจะมีเวลาทำอะไรส่วนตัวได้...

มีร้านที่เห็นในอินเตอร์เน็ตและจองเวรเอาไว้ว่า...

ต้องไปกินให้ได้...

นั่นก็คือร้านอาหารญี่ปุ่น สึบากิยะ Tsubakiya ซอยสุขุมวิท 33/1 นั่นเอง...

ร้านนี้ตราไว้ว่าบุฟเฟต์ 270 บาทเท่านั้น...

 

แต่ค่ารถเดินทางเพื่อมากินนี่เยอะเอาการ...

 

เริ่มจากการมุ่งมาสู่สถานีรถไฟฟ้าพร้อมพงษ์...

(เมื่อก่อนตอนมาออกบูธเองที่เอมโพเรียมเป็นสถานีที่ไม่อยากมาเลย

มันไกลบ้าน...)

 

อยากดูทรานสฟอร์เมอร์ส อยากดูหนังหลายๆเรื่อง...

แต่ก็ไม่ได้ดูเพราะช่วงนี้งานเยอะ...

 

เดินย้อนกลับมาหน่อยนึงฝั่งตรงข้ามเอมโพเรียมก็จะเจอ...

ซอย 33/1...

 

เป็นซอยที่ร้านอาหารญี่ปุ่นมีมากมาย...

มีร้านที่ค่อนข้างจะดังในเน็ตก็คือร้าน คุโรดะ...

ราเมนเตย์... คัสตาร์ดนากามูระ...

ให้เดินผ่านร้านพวกนี้ไปก่อน...

 

มาถึงเกือบท้ายซอย...

แหงนคอขึ้นนิดก็จะเจอป้ายร้าน ซึบากิยะ...

ไม่รอช้าปรับระดับสายตาลงมาหน่อย...

อ่าป้ายร้านแบบนี้แหละที่จำมาจากภาพบนอินเตอร์เน็ต...

 

มองต่ำลงก็จะเห็นว่าซูชิสายพาน บุฟเฟต์ 270 บาทจริงๆ...

แต่ควรมาตอน 11:00 - 15:00 เท่านั้น...

เพราะเป็นเวลาที่จะสามารถทานบุฟเฟต์ได้...

งานนี้ไม่มีใครมาด้วยเพราะติดงานกันหมด...

ส่วนเจ้านัชคนชวนดันเจ็บคอ... มาไม่ได้ซะงั้น...

(ใครจะมาทานก็มาวันเสาร์อาทิตย์ได้)...

 

เข้ามาในร้านก็จะมีแขกพอควรเลย...

ทางร้านก็จะจับเรามานั่งริมสายพาน...

แหม่ะ... บรรยากาศกดดันมาก...

ข้างซ้ายข้างขวาประกบด้วยนักกินที่กินกันไปแล้วเกือบสิบจาน...

ซ... ซวยละกรู... งานนี้จะไหวมะเนี่ย...

เมื่อเช้าดันกินข้าวมาก่อนซะอีก...

 

พนักงานถามว่าจะรับน้ำอะไรดีคะ...

ถ้าเป็นชาเขียวก็ถ้วยละ 20 แต่เติมตลอด...

ถ้าน้ำเปล่าเย็นก็ฟรีเลย... รวมในบุฟเฟต์อยู่แล้ว...

งานนี้ขอชาเขียวเย็น...

 

พนักงานส่งสัญญาณเหมือนจะบอกว่า...

เอานั่งเซ่ออะไรอยู่หยิบกินได้แล้ว...

(จริงๆพนักงานมารยาทดีมากบอกว่าเชิญหยิบทานได้เลยค่ะ)...

 

บรรยากาศยังคงกดดัน...

ข้างซ้ายขวากินกันไม่ยั้ง...

ไอ้เราก็สั่งมาบ้าง...

(อ่อ ของส่วนใหญ่จะทำสดนะ... ไม่ต้องรอจากสายพานเพราะมันจะไม่ค่อยมี)...

สั่งได้จากเมนูเลย...

ขอให้ไม่เกิน 100 บาท จะสั่งกี่จานก็ได้...

 

เริ่มจาก กุ้งหวาน ebi... หมึกหอม ika ... หมึกยักษ์ tako ...

แซลมอน... ทาโกะยากิ... โครกเกะ...

สั่งบ้างหยิบบ้าง... บรรยากาศยังคงกดให้ทานเหมือนเดิม...

ไม่ได้หยิบเครื่องเกมมาถ่ายภาพเลย...

 

หลังจากไข่หวาน...

เริ่มผ่อนคลาย... หยิบกล้องมาเก็บภาพได้แล้ว...

 

ตอนนี้ทานไปได้ 1... 2... 3... 9 จานแล้ว...

 

อุ๊... บรรยากาศแย่สุดๆเมื่อรู้สึกตึงแน่นท้อง...

ฤาเราจะมาจบลงหลังจากทานไปได้แค่ 15 นาทีเนี่ย...

 

จึงงัดไม้ตายพิเศษ... ที่ซ่อนอยู่ตรงกระดุมกางเกง...

 

ไม้ตายนั้นคือการปลด Limiter นั้นเอง...

เริ่มทานต่อได้...

 

กลับมาอีกทีคราวนี้ tako มีซอสราดมาด้วยแฮะ... ทีแรกๆ ไม่มีนี่หว่า...

อ่อของที่นี่สดพอประมาณที่หาได้ตามร้านทั่วไป...

อยากคาดความสดเหมือนมาจากตลาดใหม่ๆ...

แต่ก็ไม่จัดว่าเลยเวลาทองของวัตถุดิบมัน...

 

อันนี้เป็น ข้าวม้วนเทมปุระ...

ชอบไอเดียที่เอาข้าวชุบแป้งลงทอดซ้ำอีกทีด้วย

ทำให้ข้าวมีกลิ่นหอมอ่อนๆ... กรอบแกรบพอใช้ได้...

 

ถัดจากนั้นมีของหวานหลุดมาจานนึงตามสายพาน...

ไม่รอช้าคว้า ถั่วแดงห่อแป้งที่โปะด้วยวิปครีม 1 แหมะ...

แปลกตรงช่วงหลังๆเริ่มทานช้าลง...

แต่ถ้าเป็นของหวานอันนี้กลับทานได้อย่างคล่องคอ...

นานๆไหลมาทีนึงทานร้อนๆอร่อยมาก...

 

ต่อด้วยโครกเกะ... มันบดหมูสับทอด...

ใส้ในร้อนมากพอๆกับทาโกะยากิ...

ตัวเร่งการใส่น้ำลงกระเพาะอย่างดีเลย...

 

ทูน่าหรือมากุโร่นี่แหละจำไม่ได้... ไม่เชี่ยวชาญด้านซูชิ...

แถมนานๆกินทีจำไม่ได้หมดหรอก...

ว่าแต่สีมันสดจิง...

 

ข้าวห่อไข่ปลาปรุงเผ็ด...

ไอ้นี่เคยเห็นตามห้างหลายครั้งแล้ว...

แต่ไม่มีโอกาสได้กินเพราะราคามันแพง...

ไข่ยาวๆ ตกอันละเกือบร้อยเข้าไปแล้ว...

กินราดหน้าได้ 3-4 จานเลย...

แต่กินแล้วไม่อยากกินอีกเพราะมันเผ็ด...

เอ้า... กรอกน้ำเข้าปากตามลงไปแก้วนึงเลย...

 

ขอเมนูมาแบไว้บนโต๊ะเลยจะได้สั่งได้สะดวก...

 

กินไปตาเริ่มลอย... มีปรับด้วย...

ถ้าทานไม่หมด...

งานนี้มีแต่กินไม่เหลือจ้า...

 

สายพานที่ไม่ค่อยมีอาหารมาเท่าไหร่... จำไว้...

อย่านั่งเฉย... นึกอะไรได้สั่งไปเลย...

ลูกค้าแถวนี้ชอบสั่งสไปเดอร์ ข้าวม้วนสาหร่ายกัน...

ท้องมันไม่ไหวก็เลยสั่งตามไม่ทันแล้ว...

 

สัญญาณอันตรายมาอีกครั้ง... คราวนี้ไม่มีตัวลิมิเตอร์ให้ปลดอีกแล้ว...

 

เป็นอันจบสิ้นกันแค่นี้แหละค้าบ...

เท่านี้ก็พออิ่มละ...

 

ขาออกมาจากร้านต้องเดินตัวกางเลยเพราะท้องไม่ชินกับการทานอะไรมากๆ...

 

ผ่านมาร้านคัสตาร์ดนากามูระ...

ร้านนี้ในเน็ตบางคนให้ 4-5 ดาวเลยทีเดียว...

แต่ไม่กล้าถ่ายรูปในร้านนะ... เกรงใจพนักงาน...

 

ซื้อหนมติดออกมานิดหน่อย... เพราะไม่ค่อยมีตังค์แล้ว...

 

ขากลับแวะออกมาเดินย่อยอาหาร...

ดูซอยข้างๆเผื่อมีห้องว่างให้เช่าเปิดร้านสะเต๊ะแถวนี้บ้าง...

แต่ไม่มีที่เลยแฮะ -_-"

 

ก่อนขึ้นรถไฟฟ้าแวะไปแผนกอาหารที่เอมโพเรียมแวะเวียนไปหาพวกพนักงานที่เคยขายร้านใกล้ๆกัน...

คุยถามสารทุกข์สุขดิบ...

 

จากนั้นยังพอเหลือเวลา...

เลยแวะไปหาเจ้าแมวนักข่าว...

ที่ช่อง 7 สีทีวีเพื่อเอ็ง...

เพื่อเอาการ์ตูนที่ยืมไปคืน...

น่าเสียดายที่เจ้าแมวนักข่าวยังไม่เลิกงาน...

เห็นว่าอยากไปกินก๋วยเตี๋ยวอนุสาวรีย์...

แต่ขอโทษว่ะ... ท้องมันไม่รับซะแล้ว...

สภาพตอนนี้ให้กินอะไรก็ขอบายละ...

 

ตกดึกลูกน้องที่ให้พักแถวบ้าน...

ซื้อโซดามาฝากหลังจากกลับมาจากห้าง...

ซึ้งในน้ำใจจริงๆเลย...

ช่วงนี้อากาศร้อนดื่มโซดาทุกวันเลย...

รสมันแซ่บได้ใจ...

ห้องเริ่มกลับมาอยู่ในสภาพที่เกินทนอีกแล้ว...

อังคารหน้าถ้าไม่ไปไหน...

ก็อาจจะใช้เวลาจัดห้องซักหน่อยแล้วล่ะ...

 

วันนี้ออกไปประชุมที่สำนักพัฒนาสังคม...

ไปจับฉลากออกบูธที่งานโอท๊อป ที่เมืองทองธานี...

เฉพาะแผนกอาหารไปกันร้อยคนเศษๆ... ดันให้จับบูธแค่ 24 บูธ...

แต่ขอบคุณพระเจ้า...

ไปสาย... โอกาสจับก็หลังชาวบ้านเขา...

แต่ดันจับได้...

พบกับยิ่งเฮงพรีเมียมสะเต๊ะ ที่เมืองทองธานี ชาเลนเจอร์ฮอลล์...

วันที่ 7-15 เดือนกรกฎาคม ศกนี้ นะค้าบ...

อิอิ...

ฟิตร่างกายให้พร้อมกับทุกงาน...

 

โปรแกรมจะเปิดร้านเพิ่มเป็นบ้านตึกแถวยังคงดำเนินต่อไป...

เดือนหน้าคาดว่าจะต้องเปิดร้านเพิ่มเป็นของตัวเองอีก 1 สาขาให้ได้!!!

สู้ๆๆๆๆ เท่านั้น...

 

ขอบคุณทุกกำลังใจคับ... ^_^

 

ราตรีสวัสดิ์...

 

สถานะปัจจุบัน...

 

\

(นานๆจะมีโอกาสนอนวาดรูปเล่นเช่นคืนนี้ซักคืนนะเนี่ย)...

 

 

ภาพสถานะตอนนี้...

ช่วงนี้แทบไม่ได้ถ่ายรูปอะไรเท่าไหร่เลย...

เพราะไม่มีเวลา...

พกกล้องเครื่องเกมไปทุกที่...

แต่ไม่มีเวลาถ่าย...

ไปออกบูธบางกะปิก็ไม่ได้ถ่าย...

ไปออกบูธเสาชิงช้าก็ยังไม่ได้ถ่าย...

 

แมวโชคดี... ที่ไม่ได้ถ่ายด้วยกันมานานมากแล้ว...

หยิบแมวมาถ่ายกันเอง... มือนึงถือกล้องมือนึงถือแมว...

 

รู้สึกเลยว่าตัวดำกว่าเก่า... เทียบกับต้นแขนแล้วคนละสีกับหน้าเลย...

หน้าตาก็ไม่ได้ดีไปกว่าเดิม...

 

 

แมวมันตัวหนักขึ้นทุกวันๆ...

 

สถานะตอนนี้...

 

 

รูปที่ถ่ายไว้เมื่อซักสามอาทิตย์ก่อน...

มีโอกาสแวะไปธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์...

เพราะไปดูน้องๆที่คณะที่ธรรมศาสตร์รังสิต...

ไม่น่าเชื่อว่ากล้องจากแค่เครื่องเกม... ก็ถ่ายภาพออกมาได้อารมณ์เหมือนกัน...

 

ตึกโดมยามเย็น...

 

อันนี้ปลาหมึกที่ไปถ่ายได้จากงาน ThaiFex...

งานเกี่ยวกับอุตสาหกรรมอาหารเอเซียเลย...

งานใหญ่ดี... ไปเดินแล้วได้อะไรกลับมาเยอะบ้างเหมือนกัน...

แต่รองานพวกงานโรงแรมดีกว่า...

เพราะอาหารอุตสาหกรรมเน้นปรมาณการผลิต...

มากกว่ารสชาติและหน้าตาของอาหารอยู่มากเลยทีเดียว...

อาหารที่เหมาะสำหรับร้านที่เราคิดไว้ก็คืออาหารทีรสชาติและความใส่ใจที่มีต่ออาหาร...

และเป็นอาหารที่สร้างความพึงพอใจให้แก่คนทานดีที่สุด...

 

เอาวะยังงัยช่วงนี้ก็ขอเดินตาม วิถีแห่งอาหาร ไปก่อนละกัน...

 

 

2007.06.01 - ไม่ไล่ก็ออก...

 

วันนี้ขึ้นรถตู้เปิดเพลงคาราบาว... เพลง ไม่ไล่ก็ออก...

 

เพราะแบบนี้แหละถึงสอนให้เรารู้จักดูแลใส่ใจลูกน้องของเราเองมากขึ้น...

 

ฟังแล้วอย่างฮา... นึกถึงตอนอยู่ออฟฟิศว่ะ...

 

โดน...

  

 

  * ผมอยู่ไม่ไหวยังไงก็ออก ไม่ไล่ก็ออก ไม่ต้องให้บอกหรอกเจ้านาย
ไม่ใช่จะลืมคุณคน แต่ทนต่อไป ก็มีแต่ตายกับตายแน่นอน

** ผมอยู่บ้านนาเวลาใช้ควาย ไถนาพอบ่าย ก็ยังต้องให้มันพักร้อน
ไม่ใช่หุ่นยนต์นะครับ อดหลับอดนอน ปวดหัวตัวร้อนไม่เคยใส่ใจ...

*** เอ้า..เหนื่อยไหมเมื่อยไหม เจ้านายที่รัก เงินเป็นกระตั้กนับเงินเหนื่อยไหม
เจ้านายลงทุน งอกเงยกำไร ผมเหนื่อยแทบตายงอกมาแต่เขา...

**** ผมอยู่ไม่ไหวยังไงก็ออก ไอ้ใบลาออก ไม่ต้องให้กรอกหรอกเรื่องยาว
ให้ด่าให้ว่าตามใจ เจ้านายเถอะเอา ลูกน้องมีเขาขอลาก่อนเด้อ...

***** งานก็เดิน แต่เงินไปอยู่ที่ไหนเล่า งานจะเอา แต่เงินไม่ค่อยจะจ่าย...
เจี๊ยะแต่จี๊ อย่างนี้ก็อยู่ไม่ไหว ไม่ต้องไล่ยังไงก็ออก ออก ออก (ออก ออก)...

(ซ้ำ *, **, *** 3 Times, ****, *****)

 

อาทิตย์นี้ตั้งแต่วันที่ 31 - 6 มิถุนายน...

 

ไปออกงาน Event ที่เดอะมอลล์บางกะปิ...

 

งาน ร้อยเรื่องราว มะพร้าวไทย...

 

จัดที่ Hall 1...

 

เดินหาร้านหมูสะเต๊ะได้ไม่ยากแน่ๆ...

 

แน่กว่านั้นคือต้องไปออกบูธเอง 7 วันล่ะนะ...

 

ถึงห้าง 8 โมงเช้า ออกจากห้าง สี่ทุ่มครึ่งเป็นกิจวัตร...

 

แล้วเราคงได้เจอกันใหม่...

 

(ที่แน่ๆตอนหน้าคงเป็น เรื่องเล่าบนเตาหมูต่อจากที่หายไปนานแสนนาน)...

แค่ไปขายของวันเดียวก็มีเรื่องเป๋อๆเหวอๆ มาสามเรื่องละ...

 

แล้วเจอกัน...

 

ราตรีสวัสดิ์...