วันนี้ในปีที่ผ่านๆมาอาจจะไม่เหมือนวันนี้ในปีนี้...
ก็เพราะมันคนละปีกันน่ะสิ...

(แต่ไอ้ที่น่างงกว่าคือ... ก่อนหน้านั้นเจ้าของบล๊อกมันไปไหนของมันฟะ)...
(ปล่อยบล๊อกดองเค็มมาร่วมสองเดือน)...

จะให้เกริ่นมันก็ยาวเกินไปแล้วล่ะ...
เพราะเนื่องจากช่วงวันเกิดตอนต้นปีเป็นวันสำคัญที่ทำให้ฉันได้รับ...
ของขวัญที่พิเศษสุดๆ...
(เอ...จริงๆก็ได้รับมาทั้งช่วงคริสต์มาสและปีใหม่ด้วยนี่หว่า)...

ของขวัญที่เป็นกำลังใจในช่วงปลายปีที่แล้วที่ต้องโหมงานหนักมาตลอดจนถึงทุกวันนี้...

ดังนั้นวันที่ 14 ที่ผ่านมาจึงอยากให้มันเป็นวันพิเศษกว่าวันอื่นๆสักหน่อยนึง...
(หน่อยเดียวจริงๆนะ)...

เริ่มจากตอนเช้า 6 โมงแอบไปติดบัตรรับประทานอาหารที่เซ็นทรัลเวิลด์...
แล้วแอบกลับมาเนียนทำงานต่อที่บ้าน...
จนสายๆค่อยโทรไปบอกเธอคนนั้นให้ค้นหาสิ่งที่ซ่อนไว้...

"บัตรรับประทานอาหาร ซึ่งหมดอายุในคืนวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2551 เท่านั้น"

ซึ่งหลังจากที่เธอได้รับ... เธอก็ตอบตกลงกลับมา...
ดีใจมากๆ... วันนี้เราจะรีบทำงานเพื่อเย็นนี้จะได้ไปทานมื้อพิเศษ...

แต่เนื่องด้วยไข้กินมาเมื่อวานซืนเลยทำให้...
สลบแน่นิ่งคงฟูก...ยันตอนบ่าย...

ตาย(*)... งานยังไม่เสร็จเลย!!!

ฉันเลยต้องวิ่งจ้ำเต็มที่เพื่อรีบไปธุระที่ต้องติดต่อไปที่เซ็นทรัลปิ่นวันนี้...
ซึ่งต้องใช้เวลาในการติดต่อประสานงานราวๆครึ่งชั่วโมงเศษๆ...

ฉันต้องไปถึงที่นั่นก่อน 18:00 น. ซึ่งเป็นเวลาที่เรานัดกันไว้...
แม้วันนี้รถจะติด... แต่ฉันก็ไปถึงเซ็นทรัลเวิลด์ราวๆก่อนนัดครึ่งชั่วโมง...
ซึ่งทำให้มีเวลาพอที่จะเดินหาร้านที่ถูกใจสำหรับเย็นนี้...

ร้านอาหารอิตาเลียนดี... หรือว่าร้านอาหารฟิวชั่นแบบญี่ปุ่นดีนะ...
ฉันตัดตัวเลือกออกจนเหลือเพียงสองตัวเลือก...
เพราะร้านอื่นๆฉันคิดว่าคนคงจะเต็มตั้งแต่ยังไม่ทันจะหกโมงเย็นเลยล่ะ...

หกโมงเย็นพอดีฉันไปถึงที่นัดหมาย...

หลิงมาพร้อมกับถุงกระดาษใบกลางๆ...
(เอ่อก่อนหน้านั้นไม่ได้เอ่ยชื่อเธอมาก่อนเลยนี่เนอะ)...
ซึ่งข้างในมีเสื้อยืด...แบบที่มันใส่ได้คู่กันน่ะ...
ซึ่งฉันเคยคิดว่าจะพาไปเลือกกันเย็นนี้...
แต่หลิงก็หามาได้ก่อนที่ฉันจะคาดคิดเสียอีก...
แหม่... จะช้าอยู่ใยล่ะแบบนี้...
หลิงรีบให้ฉันไปเปลี่ยนเสื้อทันที...

โอ้โหเสื้อแบบนี้เกิดมาเพิ่งเคยใส่แฮะ!!!
(สุดจะเห่อเลย... เพราะเกิดมาไม่เคยใส่เสื้อแนวนี้เลยจริงๆ)...

เสื้อสองตัวลายมันจะมาต่อกันได้...
ซึ่งลำพังเอวอันอ้วนของฉันอาจทำให้ลายต่อกันยากสักหน่อย...

หลังจากที่เดินมาดูร้านที่เป็นตัวเลือกก็ตกลงที่ร้าน Yura An...
ที่ชั้น 7 เซ็นทรัลเวิลด์...
เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นที่ไม่ญี่ปุ่นจ๋าเท่าไหร่...
แถมมีหลายเมนูที่ไม่เคยทานมาก่อนเลย...
อีกทั้ง...
เนื่องจากวันนี้ที่ร้านนี้มีโปรโมชั่นวาเลนไทน์คอร์ส...
ทางผู้จัดการร้านคนสวยก็รีบออกมาต้อนรับเป็นอย่างดีเลยล่ะ...
ทางเราก็ไม่รอช้า...รีบเข้าไปกันเลยคนยังไม่มากจะได้เลือกที่นั่งได้...

หลิงเลือกที่นั่งนอกระเบียงฝั่งหน้าห้างที่เป็นส่วนเปิด open air...
ตอนนั้นร้านยังไม่ได้เตรียมพื้นที่...
แต่ก็นับว่าดีที่เราได้เลือกที่นั่งก่อนใครๆ...

เมนูที่สั่งแต่ละอย่างก็...
เอ่อ... จำชื่อไม่ได้หรอกคับ...
แต่เอาเป็นว่ามันมีราวๆ 4 ชุดอาหาร...
และสั่งอาหารเพิ่มอีกอย่าง... เพราะหลิงอยากทานผักโขมอบชีสนานแล้ว...
แต่ยังไม่ได้พาไปทานสักที... ที่ร้านนี้ก็ไม่มี...
หลิงบอกว่า... ร้านนี้มีเมนูหนึ่งที่พอจะตัดเนื้อไก่ออกแล้วทำเป็นผักโขมอบชีสได้...
ซึ่งถามทางเชฟแล้วก็บอกว่าทำได้...
(แต่รู้สึกจะได้ผักโขมอบชีสที่แปลกดีนะ... ไม่มีบดและชีสเหมือนเต้าหู้... ไม่เหมือนที่เคยทานที่ไหนมาก่อนเลย)...
(บอกจริงๆว่า... ฉันนึกถึงต้มจับฉ่ายที่แม่ทำเพราะในนี้มีผักหลายชนิดมากกว่าผักโขมอย่างเดียว...
แล้วโปะด้วยชีสรสราวๆไอ้ที่เกาะอยู่บนฝาโยเกิร์ตนะแหละ...อร่อยนะ... ไม่ใช่ไม่อร่อย)...

เนื่องจากว่าฉันก็เป็นคนทำร้านอาหารเล็ก...
ส่วนหลิงก็เรียนคหกรรมชั้นเซียนแถมได้มีโอกาสรู้จักอาหารมากกว่าฉันซะอีก...
เราเลยนั่งคุยกันเรื่องเมนูอาหารในวันนี้กันจนเพลิดเพลินเลยทีเดียว...
อ่อเกือบลืม... ฉันเพิ่งจะให้การ์ดที่ทำเตรียมไว้ก็ตอนนี้น่ะแหละ... ^_^

ขอเมมไว้อีกนิดว่า...
ผู้จัดการร้านที่ต้อนรับเรานั้น...
เป็นคนสวยแบบโก๊ะๆหน่อย...
เรียกรอยยิ้มจากเราทั้งคู่ได้หลายทีเลยล่ะ...
ชอบมุกที่ส้นตกร่องระแนงไม้...(แต่เชื่อเหอะว่าทางนั้นไม่มุก...หึหึหึหึหึ)...

ทานเสร็จจนอิ่มเราก็เดินเล่น...

พอดีที่เซ็นทรัลเวิลด์มีจัดซุ้มเล็กๆให้ถ่ายรูปเล่นกันได้หลายที่...
กล้องติดเครื่องเกม PSP ก็พกมาพอดี...
เลยฉวยโอกาสถ่ายรูปเก็บไว้เยอะพอควรเลยล่ะ...

วันนี้มีคนมาถ่ายรูปกันเพียบเลย...
ทั้งกล้องเล็กกล้องใหญ่...
แต่วันนี้มีแค่กล้องเกมก็สนุกได้...
ไม่แพ้เจ้าตัวใหญ่ที่ใช้ประจำเลย...
(แบกไปมาไม่ไหวเพราะมันหนัก)...

ดูรูปดีกว่า...

เสื้อมันลายต่อกัน... แต่ติดแขนและพุงข้างเอวฉันเลยต่อลายได้เท่านี้เอง...

แถวชั้นเจ็ดน่ะแหละ...

พิศวงงงงวย...

อันนี้ลงมาชั้น 1 ละ... คนถ่ายรูปเยอะมาก...
ต้องหามุมที่ไม่ค่อยมีคนถ่ายกันไปก่อน...

แต่ก็ได้มุมดีๆที่ไม่มีใครเอาเหมือนกัน...

ข้างหลังมีขายของขวัญด้วยนะ...

LO
VE
ตัวใหญ่มาก... อันนี้มุมประชาชนเลย...
ต้องรอจังหวะถ่าย...
เพราะคนรอถ่ายกันเยอะมากๆ...

แอบมาหามุมดอกไม้ขาวถ่าย... แถวชั้นสอง...
แถวนี้ไม่มีใครมาถ่ายวันนี้แน่ๆ... แต่วันอื่นล่ะไม่แน่...

หน้าฉันมันอ้วนจริงๆนะ...

โชว์ลายเสื้อชัดๆอีกที...

มาต่อกันที่พารากอน...
ที่นี่ไม่มีจัดมุมให้ถ่ายเลย...
แห้งแล้งมาก... เหมือนมาห้างวันธรรมดาน่ะแหละ...

ยังดีเหลือน้ำพุตรุษจีนให้ถ่ายก็ยังดี...

ซินเจียอยู่อี่ ซินนี้ฮวดไช้!!!
เฮ้ย!!! ผิดวัน... -_-"

กลับดีกว่า... ไปส่งลูกสาวเขาดึกเดี่ยวจะไม่ดีเอา...

ตอนสี่ทุ่มหารถแทกซี่หรือตุ๊กๆยากมากแถวนี้...
แต่ละคันเล่นตัวสุดๆ... โก่งราคาอีกต่ะหาก...

พอกลับมาถึงบ้านหลิงโดยปลอดภัย...
ป๊าหลิงก็ออกมารับ... นั่งคุยสักพัก...
หลิงก็เอาของขวัญมาให้...
เป็น CD เพลง... ที่เธอเลือกเพลงที่มีความหมาย...
มาใส่ในแผ่นเดียว...
กับกล่องที่เมื่อเอาแผ่นออกแล้วถึงจะได้เห็นรูปนี้...
(ถ้าไม่เอาแผ่นออกจะเห็นรูปไม่ครบทั้งหมด)...
ตอนนี้เก็บเพลงลงใน ipod ไปเรียบร้อยแล้ว...
ฟังง่าย... ส่วน CD ก็เก็บเอาไว้ดีกว่า... ^_^

อันนี้เอามาถ่ายบนโต๊ะรกๆที่ห้องตัวเอง...

รูปการ์ดที่วาดสดๆเมื่อคืนก่อนวันที่ 14...
(บอกว่าวันที่ 13 ง่ายกว่ามัง)...

ขอขอบคุณ...
พระเจ้าที่ทำให้เราได้เจอกัน... และมีใจตรงกันโดยที่ไม่รู้ว่าต่างฝ่ายต่างก็คิดเหมือนกัน...
ขอบคุณหลิงที่ทำให้ทุกๆวันที่ผ่านมามีคุณค่านอกจาก ชีวิตจะมีแค่กินอิ่ม นอนหลับ มีงานทำ...
ขอบคุณป๊าม๊าหลิงที่วันนี้ให้พาลูกสาวไปกินข้าวได้อีก 1 วัน...
ขอบคุณม๊าฉันเองที่ทำให้เราได้รู้ความในใจซึ่งกันและกัน...
ขอบคุณทุกๆสิ่งที่ทำให้ฉันเรียนรู้ประสบการณ์บ่มเพาะจนฉันโตพอที่จะมีความรักอีกครั้ง...

มีความสุขฝ่ะ... T_,T" ซึ้ง...

Happy Valentine's day... วันธรรมดาวันนึงซึ่งมีความหมายกับคนอีกหลายๆคน...

ราตรีสวัสดิ์...

ปล. ขอโทษเพื่อนๆที่มาแวะหรือมาคอมเมนต์แล้วยังไม่ได้กลับไป...
จะรีบกลับไปคอมเมนต์จ้า... ^_^