Siripattana's profileSquidMan.ExE's Blog...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
2/18/2007 2007.02.17-มาเก็บห้องกันดีกว่า...เพื่อนหลายๆคนที่มาบ้านผมอาจจะรู้ดีอยู่แล้วว่า...
ทำไมห้องมันรกได้รกดีขนาดนี้วะ...
ห้องใครว่ารกสะใจ...
ก็ไม่เท่าห้องผม...
วันนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว...
ด้วยกุศโลบายจากวันตรุษจีนที่คนนิยมล้างบ้านให้สะอาดกัน...
วันนี้ผมเลยเก็บห้องบ้างจะเป็นไรไป...
จากโต๊ะทำงานที่จะวางอะไรก็วางไม่ได้...
จะวางของที่ก็ทำให้ของตรงกลางดันของข้างๆโต๊ะหล่นไปกองกับพื้นหมด...
(นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้พื้นห้องผมมีแต่กระดาษ A4 เต็มไปหมดเลย)...
วันนี้เก็บขยะรอบโต๊ะได้สองลังเบียร์ขนาด 12 ขวด...
บางอย่างยังเสียดายก็เอามายัดใส่ลิ้นชักไว้ก่อน... ไว้ว่างๆจะเข้ามาเคลียร์อีกที...
นี่คือขยะที่ทิ้งไปในวันนี้ทั้งหมด...
เพื่อนที่มาเยี่ยมห้องผมคงจะรู้ว่าเพียงก้าวเข้ามาเพียง 10 วินาทีเท้าของท่านก็จะเป็นแบบนี้...
วันนี้ไม่มีฝุ่นแล้ว...
เช็ดถูหมดเกลี้ยงเลย...
(พื้นบางโซนไม่เคยผ่านการถูมามากกว่า 1 ปี)...
น้ำถูพื้นเป็นน้ำโคลนไปหลายถังเลยล่ะ...
ผ้าม่านก็เอาไปซักเรียบร้อย... มองทะลุปรุโปร่งเลย...
ตอนเอาผ้าม่านไปซักในเครื่องซัก...
น้ำซักผ้ากลายเป็นน้ำโคลนเลย...
เลยต้องใส่แฟ๊บ 2 รอบแน่ะ...
สกปรกได้ใจ...
ถ้ารู้จักเก็บขยะทิ้งบ่อยๆคงจะไม่รกขนาดนี้...
หลังจากที่เก็บเรียบร้อยสะอาดหมดห้องแล้ว...
สิ่งที่ถูกค้นพบก็มีมากมายเลยที่เป็นสิ่งใช้ได้...
เช่น...
เหรียญบาท เหรียญห้า เจอร่วม 100 บาทแน่ะ...
ไม่รู้ว่าหล่นพื้นไปได้เยอะขนาดนั้น...
เจอฟุตเหล็ก 1 อัน... ฟุตเหล็กแบบยาว 1 หลา 1 อัน...
ปิ๊คกีตาร์เจอบ้าง...
ปากกาดินสอยางลบ... เจออย่างเพียบเลย...
ฝุ่นนี่กวาดมาได้คิดว่าตวงด้วยถ้วย 100 มิลลิลิตรก็คงไม่พอ...
สรุปวันนี้สุขใจมีที่สะอาดๆไว้พักแล้ว...
พ่อขึ้นมาตอนทำความสะอาดเสร็จ...
นอนเล่นๆซักพักยังหลับไปเลย...
อากาศมันสดชื่นไร้ฝุ่นแล้วนี่นะ...
ยังงัยก็ขอบคุณทุกๆอย่างที่เป็นแรงบันดาลใจในการเก็บห้องนะคับ...
เมื่อวานซืนซื้อโต๋อัลบัมใหม่มา...
จริงๆโต๋ควรจะเล่นเปียโนทั้งอัลบัมมากกว่า...
แต่ก็เพื่อการตลาดอ่ะนะ...
เราว่าเพลงอัลบัมนี้เนื้อหาโดนใจไปครึ่งอัลบัมเลยล่ะ...
เพราะเป็นเพลงของคนขี้อาย...
คนที่ยังไม่ได้พบรัก...
สรุปว่าโดนคับอัลบัมนี้ Recommended!!!
วันก่อนมีโอกาสได้ไปคุยงานแถวเสาชิงช้า...
เลยแวะไปถ่ายรูปเล่นตามทาง...
จนมาถึงสนามหลวง...
ตอนนี้คนเล่นว่าวกันพอสมควรเลย...
นึกถึงสมัยเด็กๆ... ที่พ่อพาไปเล่นที่สนามหลวง...
ที่สนามหลวงเช่นกัน...
สายตรวจแกจอดรถอย่างนี้มันหยามกฎมากไปแล้วเฟ้ย...
ทุกวันนี้พกเจ้าเครื่องเกมเครื่องนี้ติดตัวตลอดเลย...
เป็นทั้งเครื่องเล่น MP3 ที่ทั้งอึดและเสียงโอเคเลยสำหรับคนหูธรรมดาเช่นเรา...
ที่สำคัญ... ใช้เจ้านี่ถ่ายรูปเล่นได้สนุกมากๆ...
ใครอยากลองมาลองเลย...
ยิงรูปเรื่อยๆได้สนุกมือจริงๆ...
แม้ความละเอียดไม่มาก...
แต่รวมๆมันโดนอ่ะ...
หูฟัง HeadPhone ที่ใช้ทุกวัน...
เสียงดี... ไม่ปิดเสียงรอบข้างมากเกินไป...
เหมาะใส่เดินถนนคนเดียว... เพราะเดินไปก็ไม่มีใครคุยด้วยระหว่างทาง...
ฟังเพลงสบายๆดีกว่า...
ใช้ฟังเพลงแล้วเพลินมากๆ...
พับเก็บได้... แต่ไม่รู้พับแล้วจะเก็บไว้ที่ไหน...
พอเอามาคาดที่คอ... ดันรัดคอซะงั้น...
หุ่นไม้ที่ซื้อมาตอนสองปีที่แล้วเพราะอยากเอามาวาดการ์ตูนมาก...
แต่แล้วมันก็ทำหน้าที่ได้เหมือนตุ๊กตาตั้งโต๊ะนี่เอง...
วันนี้เอามาปัดฝุ่นแล้วนะ...
กลางคืนเน็ตเน่าบ่อยทุกวันเลย...
หงุดหงิด... จะเข้าเวบก็ไม่ต่อเนื่อง...
จะคุยเอ็มเอสเอ็นก็ขาดๆหายๆ...
อารมณ์มันค้างนะเว้ย...
แก้วน้ำที่ได้มาเป็นของขวัญ...
ลองเอามาซ้อนกันเล่นๆ...
โลกสวยด้วยความรัก...
ขอมอบให้ทุกคนที่มีรักคับ...(รักแร้ไม่ต้อง)...
รูปนี้ได้มาตอนเมื่อวานไปเดินสวนเบญจกิตติ...
เดินวนรอบเดียวออกเลย...
เพราะไม่มีอะไรให้เดิน...
แถมมีแต่คนมาสวีท นั่งๆนอนๆ...
เป็นนกเขาคูรัก...
ทั้งฝรั่งและคนไทยเลย...
วันนี้เขียนไม่ปะติดปะต่อเป็นเรื่องราวเลยวุ้ย...
เหมือนเป็นหัวข้อสั้นๆมากกว่า...
เอาเป็นว่า ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดไช้...
เฮงๆรวยๆกันถ้วนหน้าคับ...
ราตรีสวัสดิ์... 2/16/2007 ผลของการฝึกตน... เล่นบทลูกน้องซะจน... ตะลาลา...ในที่สุดตอนนี้ก็อัพเกรดจากผู้ดูแลร้าน...
เป็นจ๊อบซูเปอร์ลูกจ้างแล้ว...
(ใส่ชุดพนักงานสวมทับชุดที่ใส่ออกบ้านทุกวัน...เสื้อสามชั้นโคตรร้อนเลย...แต่ก็ดี
ตรงที่สามารถไปทำธุระอย่างอื่นสลับกันไปมาได้ง่าย...
ใส่ชุดปกติวิ่งเรื่องธุระทางร้านได้เซ็นรายการต่างๆได้...) หลายวันก่อนลูกน้องที่ร้านลาออกสองคน...
คนแรกคะยั้นคะยอให้มาเปิดร้านที่เอมโพเรียม...
พอรู้ตัวว่าทำไม่ไหวก็หายจากไป... เฮ้ยย!!!
อีกคนพอให้ไปแทนที่ก็ไม่พอใจว่าทำไมต้องย้ายที่...
กลับมาบ้านสามีไซโคอีกที...
ลาออกคับทั่น...
โชคดีเหลือเกินที่พระเจ้าได้ประทานโอกาสให้เรา...
ได้มีโอกาสฝึกตนในตำแหน่งลูกจ้าง...
ติดต่อกันถึงหกวัน... ต่อเนื่อง...
เช้าไปวิ่งแถวสวนเบญจสิริ...
(วิ่งไปเปิดร้านให้ทันเตรียมของให้ทัน)...
กลางวันขายของๆๆๆๆทำยอดเพื่อเจ้านายจะได้พอใจ...
กลางคืนเก็บล้างของทุกอย่างให้สะอาดเช็คของที่ขาดเพื่อเอาของมาลงในวันถัดไป...
กลับบ้านมานับคูปองเช็คยอดอัพเดทยอด...
555 โคดอยากได้ลูกน้องแบบนี้เลยว่ะ...
เอาใจใส่ยอดขายน่าดู...
ลูกค้ามานี่ไม่ละเว้น... เรียกหมด...
ไม่ปล่อย...
ลูกค้าต่างชาติชวนกินชวนคุยมันให้หมด...
แต่พระเจ้าก็ไม่ได้ทอดทิ้งเสมอไป...
วันอาทิตย์มีลูกน้องมาทำงานแทนเลยทำให้ไปโบสถ์ได้...
(พระเจ้ามาทันเวลาเสมอ)...
(แต่เรามาสายเสมอ 555)...
ตอนนี้ได้พักกายสบายขึ้นหน่อย...
ก่อนหน้านี้แค่จะก้มก็ปวดหลังจนร้องไห้แล้ว...
แต่ผลจากการฝึกทำให้เราได้เจอคนมากขึ้น...
ได้พบปะกับลูกค้ามากขึ้น...
ได้เรียนรู้อะไรกับห้างมากขึ้น...
ได้เรียนรู้ทักษะในการต้องจำยอมมากขึ้น...
โดนพวกเจ้าหน้าที่ด่าบ่อยขึ้น...(ซึ่งก็เหมือนเดิมหาเรื่องมากก็ซัดกลับไปมากเว่ยไม่ยอมแพ้หรอก)...
ได้เรื่องจนต้องไปคุยกับพวกระดับบนๆของเจ้าหน้าที่มากขึ้น...
ได้ฝึกความอดทนมากขึ้นกว่าเดิม...
สรุปได้มากกว่าเสียนะ...
วันแรกๆท้อแท้มากๆ...
เพราะบ่ายๆว่าง... ไม่ค่อยมีอะไรทำ...
เราเป็นคนอยู่เฉยไม่ได้ต้องหางานทำตลอดก็เลยอึดอัด...
แต่ป๊าหนุนใจให้รู้จักการยอมปล่อยวางบ้าง...
ตอนนี้ใจก็เลยเย็นขึ้น...
เมื่อวานคงไม่มีใครลืมวันวาเลนไทน์วันแห่งความรัก... หลายคนใช้กระแสของพลังธรรมชาติในการหาผลประโยชน์จากวันนี้ในแง่ดีและไม่ดีมากมาย... ส่วนเราก็ได้ผลประโยชน์เพราะคนมาห้างเยอะตอนเย็นทำให้สะเต๊ะขายดี... ดอกไม้มันกินไม่ได้หรอกซื้อสะเต๊ะไปกินอิ่มกว่ากันเย้ออออออ!!! เมื่อวานต้องขอขอบคุณอย่างสูง... สำหรับ... ผู้ที่ส่งของขวัญมาฝากให้ที่ร้านนะคับ... ขอบคุณน้องมิงค์ เจ๊อ้อม ที่พาแฟนมาให้เราอิจฉา... แฮปปี้วันวาเลนไทน์แบบเลทๆคับ... ราตรีสวัสดิ์... 2/5/2007 2007.02.04-สิ่งเล็กๆน้อยๆบนจานอาหาร...บางทีเรื่องเล็กๆก็มีอะไรน่ารักๆให้อมยิ้มเล่นเหมือนกัน...
ทุกๆวันฉันก็ไปดูร้านตามปกติ...
ทุกๆวันช่างผ่านไปจนรู้สึกว่าชีวิตประจำวันทุกวันเริ่มซ้ำกันซะแล้ว...
แต่มันก็ลงตัวดีนะ...
วันก่อนฉันเช็คดูจานอาหารตัวอย่างของทางร้านตามปกติ...
สิ่งที่ฉันต้องเช็คก็คือ...
หมูในจานตัวอย่างนั้นสดหรือไม่... หรือเก่าจนน้ำมันในเนื้อสัตว์ออกมาจนเนื้อไม่สวย...
ขนมปังโดนความชื้นจนเนื้อยุ่ยหรือยัง...
หรือว่าน้ำจิ้มแกงหมูสะเต๊ะในชามตัวอย่างนั้นเสียไหม...
และก็ถ้วยผักสลัดอาจาดนั้น... ผักยังสดหรือว่าช้ำไปแล้ว...
แต่ก็ได้พบอะไรบางอย่างที่ฉันมองข้ามไป...
สิ่งเล็กๆที่ถูกตั้งใจทำขึ้นมาไม่แพ้กับการจัดจานสะเต๊ะอย่างไรให้ดูน่ารับประทาน...
นั่นก็คือ...
อารมณ์เล็กๆบนจานอาหาร...
ที่ลูกน้องที่พารากอนจัดเล่นๆ...
มีแบบยิ้มด้วยนะ...
ลองดูดีๆมันก็คือเศษพริกตรงปลาย เปลือกแตงกว่า แล้วก็หัวหอมแขกนี่เอง...
มันคือส่วนประกอบของสลัดอาจาดนี่แหละ... แต่เอาไปอยู่บนจาน...
จริงๆทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง...
ทุกๆสังคม...
มีสิ่งสวยงามซ่อนอยู่เสมอๆ...
เพียงแต่เรามองผ่านไปเจอมันหรือเปล่าเท่านั้นเอง...
ว่าแล้วก็เลยชมลูกน้องคนขยันไปซักทีนึง...
 ช่วงนี้ไม่ค่อยได้วาดรูปเท่าไหร่เพราะไม่ค่อยจะว่างเลย...
เครื่องเกม NDS มีซอฟต์แวร์จำลองกีตาร์...
เอามาลองเล่นแทนกีตาร์...
ใช้มือซ้ายกดคีย์คอร์ดมือขวาดีดลงบนจอเหมือนที่ดีดกีตาร์ขึ้นลงๆฉับๆน่ะแหละ...
เสียงออกมาใช้ได้เลย...
เลยต้องหาเพลงมาเล่นซะหน่อย...
พฤหัสที่แล้วเปิดร้านสาขาใหม่ที่เอ็มโพเรียม...
แม้ที่จะแคบ... และอะไรๆก็ตะกุกตะกักไปหมด...
แต่ก็จะพยายามพัฒนาให้ดีขึ้นไปอีกจ้า...
แต่ตอนนี้ร้านรกเหลือเกินเพราะมีพื้นที่แคบมาก...
แถมพวกเจ้าหน้าที่แผนกก็ทำตัวเป็นพวกผู้คุมกฎซะอีก...
แบบนี้ไม่สร้างสรรค์และไม่พัฒนาอีกต่ะหาก...
น่าเบื่อมากๆ... ยอมรับว่าห้างดีแต่จะไม่ก้าวหน้าย่ำที่เดิมก็เพราะพวกผู้คุมกฎนี่แหละ...
เข้าใจว่าหลายอย่างมันต้องมีระเบียบ...
แต่มันก็ต้องขึ้นกับความเหมาะสมและความคล่องตัว...
ผมอยากให้ทุกอย่างดีคล่องตัวและถูกสุขลักษณะ...
แต่พี่แกก็ไม่ส่งเสริม... มัวแต่เดินบนกฎเดิมๆ...
เจอพวกนี้ทีไรเลือดร้อนทุกทีเลย...
กล้องที่ติดเครื่องเกม PSP นี่มันถ่ายรูปเพลินดีจิงๆเลย...
เมื่อคืนเลยลองถ่ายรูปเล่นๆฮาๆ...
ไม่รู้ว่าเชยไปหรือเปล่าที่มาถ่ายเอาตอนนี้...
ไอ้ที่เค้าเรียกว่าถ่ายตัวเองอ่ะ...
แต่ละรูปออกมาทุเรศได้ใจมากๆเลย...
เอาขำๆก็มี...
รูปนี้ชื่อว่าสวัสดี... ปีหมู...
อันอื่นเก็บไว้ดูเองดีกว่าหน้ามันหื่นทั้งนั้นเลย...
เอามาถ่ายรูปสนุกจนกลายเป็นกล้องติดกระเป๋าไปซะแล้ว...
แม้ความละเอียดมันจะต่ำแสนต่ำก็ตามที...
ราตรีสวัสดิ์...  2/2/2007 2007.02.01-โดน TAG ซะแล้ว...เดือนนี้เป็นเดือนที่... ผู้คนต่างมีความอบอุ่นมากที่สุด...
ส่วนผมความอบอุ่นมันมารวมกันอยู่ที่ตา...
เลยเกิดอาการตาร้อนเป็นประจำ...
โดน Tag ซะแล้ว...
โดนมาจาก
ตอนแรกก็งงๆว่า...
ไอ้ Tag นี่มันคืออะไร...
ที่ไหนได้มันก็คือการแฉตัวเองนี่เอง...
(ไม่ว่าใครจะอยากรู้หรือไม่ก็ตาม)...
ซึ่งจริงๆแล้วไอ้การแฉตัวเองเนี่ย...
มันเคยเป็นเกมเล็กๆเวลาไปค่ายนะ...
มานั่งล้อมวงกันแล้วก็เล่าเรื่องที่คิดว่าคนในวงไม่รู้...
ถ้ามีคนบอกว่ารู้แล้วจะต้องถูกทำโทษ...
แค่นั้นแหละ...
ยังงัยก็ตาม...
ตามน้ำเว้ยเอม...
1. ข้อแรกไม่รู้จะเริ่มจากอะไรดี... ลอกเค้าเอา... เรื่องชื่อละกัน...
จริงๆมีอีกชื่อนะ... ชื่อที่อากงตั้งให้ชื่อว่า "หล่ายเฮง"... เป็นชื่อจีน...
ชื่อเต็มๆว่า "จิวหล่ายเฮง"
周来兴 จิว หล่าย เฮง สั้นๆง่ายๆของหล่ายเฮง ก็คือ "โชคมา" นี่เอง...
ทุกวันนี้ยังใช้ชื่อเรียกตัวเองว่าเฮงเวลาคุยกับพ่อแม่(บางครั้ง)...และญาติๆอยู่...
ส่วน Bobby นี่ผันเสียงมาจากช่วง ประถมปลาย...
ฮอร์โมนมันผิดปรกติ... เลยทำตัวไม่ค่อยฉลาดนัก...
ที่บ้านเลยล้อว่า "ไอ้บัฟเอ้ย" Buff ควาย...นั่นแล...
ตอนหลังเนื่องจากอายที่เพื่อนมันไปได้ยินเช่นนั้น...
เลยให้พ่อแม่เรียกให้เพื่อนๆฟังว่า Bob ให้มันติดหู...
หลังจากนั้นมันก็เลิกล้อเลียน...
และเรียกว่า Bob Bobby แค่นั้นแหละ...
2.สาเหตุที่เข้าเรียนถาปัดน่ะเรอะ...
(ไม่ได้มีใครอยากรู้เลย)...
ม.4 อยากเรียนวิศวะ... แต่ชีวะไม่เข้าเรียนเลย...
ม.5 อยากเรียนวิศวะแต่เคมีห่วย...
ม.6 เรียนถาปัดก็ได้วะ... ไม่ใช้วิศวะและเคมี...
สาเหตุที่เรียนที่ธรรมศาสตร์...
ทุกวันนี้อ้างว่าเป็นหลักสูตรเร่งรัดจบโทไวถึงอยากเรียน...
แต่จริงๆแล้ว... เพราะที่บ้านเข้าใจผิดว่าเรียนที่ธรรมศาสตร์แล้วใกล้บ้าน...
ก็เลยให้เรียน...ทั้งๆที่เอ็นท์ติดบางมดแล้ว...
แต่ที่ไหนได้... เสือกไปเรียนที่รังสิตโน่นแนะ... 6 ปีเชียว...
3. เป็นคนเก็บเงินไม่อยู่...
ส่วนใหญ่ไม่รอดเกินเดือน...
เก็บชาร์จไว้ได้ประมาณ 3 เดือน สี่เดือนก็ต้องถอยของตลอด...
เงินเก็บเลยไม่ค่อยมี...
เงินเดือนเหมือนจะเยอะแต่ก็หมด...
4. ผมเป็นคนที่ทำงานดูเหมือนรับผิดชอบ...
แต่จริงๆแล้ว...ห้องรกมากๆ...
ไม่เคยเก็บเลย...
แม้พาเพื่อนเข้าบ้านก็ไม่เคยเก็บห้อง...
ขยะกระดาษ A4 เต็มพื้นห้องไปหมด... สมุดการตูน...
ปากกา... กระดาษโน๊ต... และฝุ่นมหาศาล...
ที่นอนก็ไม่เคยเก็บ... โต๊ะนี่เรียกได้ว่า...
ถ้าจะใช้พื้นที่ก็กวาดของบนโต๊ะไปไว้ฝั่งนึงจบ...
ดังนั้นอย่ามาห้องผมเลย...
ใครมาทีไรก็เวทนาตัวผมทุกที...
5. ผมชอบผู้หญิง ขาว หมวย น่ารัก หากใส่แว่นจะถูกพิจารณาเป็นพิเศษ...
จึงไม่แปลกเลยถ้าจะเห็นผมมองผู้หญิงใส่แว่นแล้วบอกว่าน่ารัก...
(แต่ใส่แล้วไม่น่ารักก็มีนะ...)
ไม่เกี่ยงแว่นกรอบใสบางหรือกรอบหนาเข้ม...
เอาหน่ะ... เอาเป็นว่าผมต่อต้านลัทธิคอนแทกซ์เลนส์ละกัน...
(จริงๆมีสเปคไว้ให้ดูดี)...
จริงๆไม่เลือกมากหรอกนะ... แต่แค่มันยังไม่มีมาในชีวิตตอนนี้เท่านั้นเอง...
(ข้อนี้แม่งดูหื่นๆบ้ากามดีว่ะ)...
6. ผมเป็นคนหลับง่าย...
ขึ้นรถสิ...หลับ... จึงเป็นข้ออ้างง่ายๆที่จะไม่ยอมขับรถ...
(ขับเป็นแต่ก็ไม่กล้าออกถนนใหญ่ก็เพราะเหตุนี้แหละ)...
รถเมล์ก็หลับ... รถไฟ... ยิ่งหลับ...
เครื่องบิน(ผมเชื่อว่าทุกคนหลับ)...
เวลานอนผมแค่ยืดแขนและขาให้ตึงเพียง 1 ที...
ร่างกายก็พร้อมเข้าสู่โหมดหลับไม่ตื่นแล้ว...
7. ข้อนี้อันตราย... (ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว)...
ต่อจากข้อที่แล้ว...
ผมเป็นคนหลับไม่ค่อยตื่น...
นี่เป็นข้อเสียที่ทำให้ผมต้องผิดนัดประจำ...
ผิดเป็นนิสัยเลย...
ผิดจนทำให้เกิดเรื่องผิดพลาดมาหลายเรื่องแล้ว...
นาฬิกาปลุก... ตอนนี้รอบหัวมี 3 เครื่อง...
ก็ไม่ตื่น...
ที่บ้านเรียกหลายครั้งก็ไม่ตื่นจนโดนต่อว่าประจำว่า...
นอนไม่เป็นเวลา... ทั้งๆที่นอนเป็นเวลานะ...
แต่เนื่องจากผมทำอะไรผมจำทำจริงจังมากๆ...
เรียกว่ามีพลังงานเท่าไหร่จะทุ่มกับสิ่งที่ทำเต็มที่...
(หลายๆคนมองออกว่าจริงๆแล้วผมเป็นเด็ก Hyper)...
เลยทำให้พลังงานหมดไวมากๆกับสิ่งที่ทำ...
ตัดจบก่อนดีกว่าก่อนที่เรื่องแย่ๆของตัวเองจะถูกแหมากไปกว่านี้...
เอาเป็นว่าส่ง TAG ต่อละกัน...
จะเขียนหรือไม่เขียนก็ไม่ว่ากัน...
แต่เอาเป็นว่าเขียนไปแล้วมันก็มันส์มือดีอ่ะนะ...
รายที่ 1 ได้แก่... เอ็ดดี้...
รายที่ 2 ได้แก่... คุณจ๋า...เจนนี่...
รายที่ 3 ได้แก่... โจ้...
รายที่ 4 ได้แก่... น้องผิง...
รายที่ 5 ได้แก่... กุ๊ก...
รายที่ 6 ได้แก่... ป้อ(อู้ไม่อัพมานานแล้วนะเอ็ง)...
รายที่ 7 รายสุดท้าย... คือท่านผู้ที่ดันหลงเข้ามาอ่านแล้วยังไม่เคยเขียน TAG เขียนซะนะ...
ผมแค่อยากรู้จักพวกท่านให้มากขึ้นกว่าที่เคยรู้จักเท่านั้นแหละ...
อย่างน้อยคุณก็รู้อะไรที่เกี่ยวกับผมไปตั้ง 7 อย่างแล้วหนิ...
ราตรีสวัสดิ์... |
)
|
|
