ปรับหูเราให้เข้ากัน...

แล้วมันจะลงตัว...

 

ในที่สุดก็กลายมาเป็นภาคต่อของ Entry ที่แล้วจนได้ครับ...

เพราะผมหาทางออกของการฟังวิทยุได้แล้วนั่นเอง...

จากที่เคยพยายามหาหูฟังตัวอื่นมาแทนหูฟังที่ผมชื่นชอบและใช้อยู่ประจำ... (ถ้าได้มาผมก็จะมีหูฟัง 2 อันที่ต้องพกไปไหนบ่อยๆ... ดูยุ่งยากใช่ไหมครับ)...

วันนี้บ่ายๆผมไปเดินเล่นที่บ้านหม้อ...

(เหล่าผู้ชายคงรู้จักกันดีและผู้ชายหลายคนชอบไปกัน... )

บ้านหม้อ...ไม่ได้ขายหม้อนะครับ...

บ้านหม้อเขาขายพวกอุปกรณ์อิเลคทรอนิกส์และพวกเครื่องเสียง...

ซึ่งมีหลายๆร้านให้เลือกกัน... บางร้านถูกบางร้านแพงแต่ก็มีของที่ต้องการ...

แต่ผมไม่ได้ของที่ผมต้องการที่นี่นะครับ...

 

 

ผมได้ตัวเชื่อมระหว่างช่อง Handfree ของโทรศัพท์กับหูฟังของผม...

(ผมว่านั่นเป็นทางเลือกที่ลงตัวที่สุดแล้วล่ะ)...

งานนี้ผมได้ของที่ต้องการที่ Amorn…(นี่เป็นชื่อร้านที่ผมคาดว่ามีทุกอย่างจริงๆครับ)...

(ถ้าใครไม่รู้จักสามารถอ่านได้หลายอย่างเลยนะคับชื่อร้านอ่านว่า “อมร” ไม่ใช่แอมอ้อน, เอม่อน หรือ อาม่อน)...

ร้านนี้เขามีหลายอย่างจริงๆเรียกว่าเครื่องไฟฟ้าตัวไหนชำรุดมาหาซื้ออะไหล่ที่นี่ได้เลย...

เมื่อก่อนเรียนมปลายแถวนี้ ผมก็มาแวะอมรบ่อยๆสนุกดีครับ...

 

วันนี้ผมได้รู้ว่าถ้าเราหาสิ่งที่เชื่อมต่อระหว่างสิ่ง 2 สิ่งได้...

มันย่อมดีกว่าการหาสิ่งใหม่เพื่อทดแทนสิ่งไหนสิ่งหนึ่ง...

บางทีของที่ดีอยู่แล้วไม่ต้องการอะไรมาเปลี่ยนเพื่อทดแทน...

เพียงแค่ก่อนหน้านั้นเราหาสิ่งที่ประสานมันทั้งสองไม่ได้จึงต้องหาสิ่งที่ทดแทนได้เท่านั้นเอง...

หากเราหามันเจอ... เราก็ไม่จำเป็นเลยที่จะหาสิ่งใหม่มาทดแทน...

 

ตอนนี้ผมฟังวิทยุบนมือถือได้สบายแล้วครับ...

หูฟังแบบเกี่ยวหูนี่แหละที่เหมาะกับผมมากที่สุดแล้ว...

 

 

 

---

ต่อจากนี้เนื้อหาน้อยนิด...

แบบชวนเที่ยวช่วงคริสต์มาสครับ...

 

 

ช่วงหลังๆผมนั่งตุ๊กๆบ่อยๆ...เพราะตุ๊กๆตกลงค่าใช้จ่ายก่อนเหมือนระบบ Prepaid ทำให้คนขับเน้นส่งเร็วส่งไวไปตามทางลัดทุกทางเพื่อไม่เปลืองน้ำมันและเวลา... คนนั่งก็พลอยถึงที่หมายไวไปด้วย...

 

ผมไปลงรถที่มาบุญครองหลังจากนั้นก็เลยกะว่าจะไปดูทำเลร้านที่พารากอนและไปเฝ้าร้านรอบค่ำที่เซ็นทรัลเวิลด์อีกที... เรียกว่าออกจากบ้านก็ต้องมาให้คุ้มหน่อย...

 

ระหว่างสะพานลอย BTS นั่นเอง...

มีคริสเตียนจากโบสถ์อาจารย์นคร มาจัดร้องเพลงคริสต์มาส...

 

ทีแรกผมแค่ทักพี่ที่โบสถ์คนนึงที่มานั่งฟัง...

แต่ไปๆมาๆเพลงคริสต์มาสทำให้เราร้องตามได้...

และยืนอยู่ตรงนั้นนานเลย...

บางทีก็เผลอโยกตัวตามได้เลยล่ะ...

เพลงคริสต์มาสไม่จำเป็นต้องเป็นคริสเตียนถึงจะร้องได้ครับ...

ไม่เป็นก็ร้องได้...

ร้องแล้วมีความสุขด้วย...

เพราะคริสต์มาสเป็นเทศกาลความสุข...

เพลงคริสต์มาสก็เป็นเพลงแห่งความสุข...

เพราะฉะนั้นใครร้องก็มีความสุข... จริงไหมครับ...

 

หลังจากยืนฟังจนอิ่มใจก็เดินผ่านทั้งสยามดิสคัฟเวอรี่, สยามเซ็นเตอร์, พารากอน ผ่านสกายวอล์คไปยังเซ็นทรัลเวิลด์...

 

ที่นี่นับเป็นจุดสำคัญในช่วงคริสต์มาสที่จะมีคนมาถ่ายรูปกันพอๆกับแถวสีลม...

ดูจากรูปแล้วจะเห็นว่าคนค่อนข้างเยอะเลย...

ทั้งกล้องและนางแบบ...

(สาวๆท่านไดสนใจเป็นนางแบบช่วงนี้ติดต่อได้นะครับ...อิอิ)...

 

ตรงนี้จะมีต้นคริสต์มาสที่ลือว่าใหญ่สุดในเอเชียอาคเนย์เลยทีเดียว...

นอกจากจุดสำคัญที่คนมาถ่ายรูปกับต้นคริสต์มาสที่ใหญ่แล้ว...

ยังมีฉากที่มีไฟสวยงามมากมาย...

หลักๆก็มีฉากที่มีเหล่าซานต้า สโนว์แมน และกวาง แบบ 2 มิติ ให้เราได้ถ่ายรูปกัน...

 

 

โดยฉากเหล่านี้จะมี 3 โซนหลักๆคือ โซนสีเขียว สีแดงและสีส้ม...

ใครอยากถ่ายออกมามีหน้าสีอะไรก็เลือกโซนได้เลยครับ...

เพราะสีของไฟแต่ละสีจะย้อมหน้าของท่านให้เป็นสีนั้นๆได้เลย...

 

 

อ่อตากล้องมือโปรหรือสมัครเล่นอย่าลืมมุมนี้นะครับ...

มุมน้ำพุเรียง...
ไม่ว่ากล้องโปรหรือไม่โปรก็มักจะมาถ่ายมุมแถวนี้กัน...

ผมฝีมือไม่โปรแต่ก็ขอลองถ่ายดูมั่ง...

ตามประสามุมมหาชนครับ...

 

ถัดมาข้างในโซนอิเซตัน...

(ใครถ่ายรูปข้างนอกไม่หนำใจอย่าเพิ่งรีบไปถ่ายรูปกับพระพรหมก่อนนะครับเพราะพลาดแล้วจะเสียใจต้องเดินกลับมาถ่ายรูปใหม่)...

ข้างในห้างมีต้นคริสต์มาสที่สูงราวๆตึก 5 ชั้นครับ...

วันนี้ก็มีคนมาถ่ายรูปเยอะเช่นกัน...

5 ทุ่มเศษๆยังมีคนถ่ายรูปกันไม่หยุดหย่อน...

ผมเองก็ถ่ายต้นคริสต์มาสไปเรื่อยๆ...

(ผมยังคงยืนยันหานางแบบอยู่นะครับ)...

 

ส่วนผมถ่ายรูปได้หนำใจแล้ว...

ก็ไปเฝ้าร้านครับช่วงนี้มีมิดไนท์เซลส์...

กว่าจะปิดร้านกันก็เที่ยงคืนซะแล้ว...

วันนี้ก็เช่นเคย... ลูกค้าเนืองแน่นเหมือนทุกๆเสาร์...

ผมเลยโดนป้าประจำร้านสั่งมาคนน้ำจิ้มซึ่งขายดีจนจะหมดอยู่แล้ว...

 

นี่คือโฉมหน้าของป้าอี๊ดผู้ที่ดูแลร้านเป็นอย่างดี...

และนี่คือหมู... ขนมปัง... และน้ำจิ้ม...ร้านผมมีแค่นี้แหละครับ...แหะๆ...

 

 

สี่ทุ่มกว่าผมลงมาหาหนังสืออ่านที่ B2S… ชั้น3...

มีคอนเสริทอะไรซักอย่างที่ห้างจัดมา...

 

คนดูเพียบเลย...

อ่านหนังสือไปฟังเพลงไป...

 

จนดึกป๊าแวะมาเพิ่มของที่ร้าน...

หาซื้อของไปกินพร้อมกับเหล่าพนักงานร้านผมและร้านข้างๆ...

เป็นอันจบมื้อดึก...

 

ขากลับให้ป๊าแวะวนรถแถวคลองถมตลาดมืด...

หาดูของนิดหน่อย...

 

สุดท้ายได้ปลาหมึกหนวดเด้งดึ๋งดั๋งติดมือกลับมาเพียงตัวเดียว...

อ่อได้กรอบแว่นใหม่กลับมาด้วย...

อันที่แล้วหักเละ...

 

ช่วงนี้อย่าลืมชวนเพื่อนๆหรือคนที่คุณรักไปถ่ายรูปกันนะครับ...

บรรยากาศแบบนี้ปีหนึ่งมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น...

 

ราตรีสวัสดิ์...

ขนาดหูเรามันยังไม่เท่ากัน…

แล้วใจคนเราจะมันไปเข้ากันหมดทุกคนได้ยังงัย...

 

ผมเพิ่งได้โทรศัพท์มือถือใหม่มาครับ...

(มือถือเก่ามันโทรออกเองได้บ่อยจนผมกลัวว่าค่ามือถือจะบานปลายเพราะทัชสกรีนมีปัญหานี่แหละ)

ราคาประหยัด...หลอกตาว่าดูดี...แถมใช้งานสารพัด...

ฟังเพลง ถ่ายรูป เล่นเกม...

แต่มือถืออันนี้ใช้ถ่ายรูปได้ดีกว่าตัวเก่าอีกแน่ะ...

(ผมอยากอวดนิดๆ... หมั่นใส้ผมก็ได้นะครั)...

ที่สำคัญโทรศัพท์อันนี้...

 

"มีวิทยุด้วยครับ..."

 

ทีแรกผมคิดว่าวิทยุในโทรศัพท์ไม่จำเป็นเลย...

แต่หลังจากได้ลองฟังวิทยุแล้วมันต่างอารมณ์กับการฟัง MP3

ที่อัดลงในเครื่องมากมาย...

 

มีทั้ง “ความเคลื่อนไหวทางสังคม...”

“เพลงใหม่ๆ”

“ทัศนคติ...”

“ข่าว...”

ที่สำคัญมีคลื่นแทรกครับ...

(ทำให้ผมต้องเปลี่ยนคลื่นทุกทีเลยเวลาเจอคลื่นแทรก)...

2 วันผ่านมานี้ผมฟังวิทยุแล้วเพลินมากๆ...

ฟังด้วยหูฟังสามารถฟังในที่ทำงานได้สบายไม่รบกวนใครๆ...

แถมไม่กินแบตด้วย...

แต่มีข้อเสียอยู่อย่างนึงนั่นคือ...

 

ต้องใช้กับหูฟังที่แถมมากับเครื่อง...

สาเหตุที่ผมคิดว่ามันเป็นข้อเสียก็คือ...

หูฟังมันไม่เข้ากับหูของผมน่ะสิครับ...

ผมไม่ชอบจริงๆนะเอ้อ...

 

หูฟังที่แถมมามันเป็นหูฟังแบบตุ้มใหญ่ๆที่นิยมใช้กันกับเครื่องฟังเพลงทั่วไป...(เดี๋ยวนี้เครื่องฟังเพลงมีหลายอย่างมากเรียกไม่ถูกเลย)...

บังเอิญว่ารูหูผมเล็ก หนีบเจ้าหูฟังแบบนี้ไม่ได้...

พอเอียงหัวก็หล่นๆ... ต้องคอยประคับประคองครับ...

ผมเลยชอบหูฟังแบบเล็กๆมากกว่า...

 

ปกติผมจะใช้หูฟังแบบคลิป แบบที่มีที่เกี่ยวหูใช้สะดวกดีแต่มีข้อเสียตรงเปิดดังแล้วจะรบกวนคนรอบข้างสร้างความรู้สึกที่ไม่ดีในที่สาธารณะครับ...

บางทีผมก็ใช้หูฟังแบบที่ใส่เข้าไปในหู ครั้งแรกๆใส่ก็จั๊กจี้ แต่หลังๆชินแล้วครับ...

ใส่แล้วได้ยินเสียงชัดดีไม่มีเสียงรอบข้างรบกวน...

แต่ก็มีข้อเสียเหมือนกันคือทำให้อยู่แต่ในโลกส่วนตัวไม่ได้ยินเสียงเพื่อนๆรอบข้างเลย...

เวลาจะคุยทีต้องคอยถอดออกทิ้งไว้ 1 ข้างเสมอๆ หรือไม่ได้ยินจริงๆก็ต้องถอดออกทั้งสองข้างเลยก็มี...

 

สองวันผ่านมานี้ผมพยายามที่จะใส่หูฟังเพื่อฟังวิทยุให้ได้ครับ...

แต่ก็ต้องคอยประคองหูฟังให้อยู่ในร่องหูนานที่สุดเท่าที่จะนานได้อยู่ดี...

จนบางครั้งต้องถอดออกบ้าง...

น่าจะมีหูฟังสำหรับมือถือที่เป็นแบบอื่นบ้างนะ...

 

บางทีเรื่องของหูฟังนี้... 

อาจจะเหมือนกับความรัก... บางทีพยายามทำอะไรซักอย่างให้ดีขึ้น...

แต่ด้วยความที่ไม่เข้ากัน... ทำให้ต้องประคับประคองบ่อยๆ...

ผมว่าดีนะได้เห็นถึงความตั้งใจที่จะทำเพื่อรักดี...

ดูมีความมานะอดทน...

แต่บ่อยๆผมว่าไม่ดีแน่ๆ... ประสาทจะกินซะก่อน...

ผมทนทำแบบนั้นอาจจะได้ครับแต่คงไม่แนว...

ชีวิตให้เดินบนทางหนามทุกวันก็ไม่ไหวยกเว้นพื้นรองเท้ามันจะทนทรหดจริงๆ...

 

บางทีผมเห็นหลายๆคนที่เข้ากันได้ดี...

ผมยังนึกอิจฉาในใจถึงกับบ่นงุบงิบว่า...

ไอ้บ้าเอ้ย!!! ทำไมมันเกิดมาคู่กันอย่างนี้จริงๆวะ...

(นี่จากมุมมองผมเท่านั้นนะจริงๆเขาอาจจะเป็นหรือไม่เป็นคู่กันผมก็ไม่รู้แล้วล่ะ)...

คนที่เข้ากันไม่ดีผมก็ถือว่าเค้ายังโชคดีที่มีคู่ให้ดูแล...

(แต่เค้าจะคิดว่าดีหรือเปล่าที่คู่ไม่เข้ากันนี่ก็อีกเรื่อง)...

 

นี่แหละครับหูฟังและหูคน...

เข้ากันได้ไม่ได้ก็ต้องพยายามต่อไป...

 

“หูฟังคอยส่งเสียง... หูคนคอยรับเสียง...

หูคนประคองให้หูฟังอยู่ติดหัว... หูฟังก็ต้องมีไซส์ที่เข้ากับหัว...”

 

ว่าแต่วันไหนใครเป็นหูฟัง ใครเป็นหูคนอันนี้ก็คงต้องตกลงกันเอาเอง...

(หรือบางคนอาจถูกบังคับตกลงทางพฤตินัยไปแล้วก็ได้)...

 

พรุ่งนี้ว่างๆผมจะลองไปหาหูฟังใหม่ๆที่มันใช้กับมือถือเครื่องนี้ได้แล้วก็เข้ากับหูผมละกัน...

 

“ตอนนี้ผมอยากฟังวิทยุแล้วล่ะครับ...”

 

ราตรีสวัสดิ์...

ห่างหายจากโลกอินเตอร์เน็ตไปนานทั้งๆที่ควรจะมีเวลาแท้ๆ...
แต่หลายอย่างก็ทำให้เราห่างมันไป...
(บางทีอาจจะวกไปวนมาชวนให้เวียนหัวเล่นก็อย่าว่ากันนะ)...
ชีวิตเปลี่ยนไปเยอะเลย...
จากที่เคยชอบวาดรูปเล่นทุกวัน... ก็ไม่ได้วาด...
เล่นเอ็มเอสเอ็นทุกวัน... ก็ไม่ได้เล่น...

 

แต่คราวนี้จะลองเปลี่ยนวิถีชีวิตล่ะนะ...
(ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนได้สักเพียงไหนแต่ก็ต้องเริ่มแล้วแหละถ้าไม่เริ่มตอนนี้ก็ไม่ได้เริ่มซักที)...

วันเวลาที่ดีๆในชีวิตมีมากมาย...
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกๆวันในชีวิตมีมากมาย...
แต่เราจะจำมันได้หรือไม่...
หรือมันจะสำคัญสำหรับเราหรือไม่...
ฉันตอบไม่ได้...
เพราะฉันขาดความใส่ใจ...

 

ฉันหันกลับมาพบว่า...
ฉันไม่เห็นรอยเท้าที่ฉันเดินผ่านมาเลย...

 

แต่ตอนนี้...
กลับมาแล้วนะ...

สิ่งที่ฉันไม่อยากลืมฉันจะเขียนไว้ตรงนี้...
สิ่งที่ฉันอาจลืม... ฉันก็จะเขียนไว้ตรงนี้...
เพื่ออย่างน้อยเมื่อวันหนึ่ง...
ฉันหันกลับมาดูรอยเท้าของตัวเองที่เดินผ่านมา...
"ฉันก็จะรู้ว่าฉันก้าวผ่านมานานเพียงได...
ฉันก้าวเดินมาจากที่ไหน...
ฉันมาถึงจุดนี้ได้เพราะอะไร...
แล้วฉันควรจะก้าวต่อไปหรือไม่...
และระหว่างทางฉันได้พบกับใคร...
หรือฉันยังเดินอยู่เพียงลำพัง..."

 

 

==========================

 

เมื่อคืนไปดู DeathNote ตอน 2  The Last Name มา...
เรื่องนี้ในตอนสุดท้ายก็สอนให้คนรู้ว่า...
คนที่ทำชั่วแม้ว่าจะเอาข้อดีมาอ้าง...
จุดจบของมันก็คือกรรมอยู่ดี...
(ตอนไปดู Deathnote เล่ม 12 ออกเป็นอันสิ้นสุดการติดตาม)...
(สิ้นกระแสกรรม...ฮา...)

 

 

วันนี้ตอนเที่ยงๆถ้าปกติไม่มีนัดอะไรฉันก็มักจะไปเฝ้าร้านของที่บ้าน...

หน้าที่ของฉันไม่มีอะไรมากไปกว่า...
การช่วยเหลือลูกน้อง...
(ไม่ใช่แก๊งค์มาเฟียนะ)...

ช่วยเค้าจัดร้าน...จัดจาน...เสริฟอาหาร...
คุยกับลูกค้าไทยและต่างชาติ...
ลูกค้ามักชอบฟังเรื่องราวของโจทย์...
หมูนุ่มไร้มัน...ว่าทำไมต้องมาตั้งโจทย์อะไรแบบนี้...
(ไว้มีโอกาสคงต้องเขียนบันทึกเรื่องนี้เอาไว้)...
ฟังแล้วอมยิ้มเกือบทุกคนเลย...
บางทีฉันก็เก็บจาน/ยกจานจากโรงครัวไปให้คนที่ร้าน...
ถ้าคนที่ร้านไม่อยู่...
ฉันก็ย่างหมู...ขนมปัง...
สนุกดีนะ... งานแบบนี้...
แต่ถ้าให้ทำตั้งแต่ห้างเปิดถึงปิดเลยก็ไม่ไหว...
เพราะช่วงเวลาบ่ายๆมักไม่มีคนใน Food Hall...
มันก็ไม่สนุก...

 

อย่างบ่ายแก่ๆวันนี้ก็เดินลงมาดูหนังสือที่คิโนะคุนิยะ ชั้น6...
หนังสือใหม่ๆมีออกเกือบทุกวัน...
ฉันอ่านมันไม่ทัน...
แต่ก็มีหนังสือดีๆให้ฉันจับจองไว้ว่า...
สักวันฉันจะได้มีโอกาสอ่านมัน...
เพราะวันนี้ติดมือมา 2 เล่มแล้ว...

หลังจากนั้นก็ลงมาสำรวจห้าง...

 

โอโฮ... วันนี้มีคนมาถ่ายรูปกับต้นคริสต์มาสยักษ์เพียบเลย...
วันนี้มีทั้งซานต้า...
กวางเรนเดียร์...(นึกว่าตุ๊กตาคุกกี้)...
นางฟ้าผมสามสี... สามคน...

เด็กๆสนุกกับการถ่ายรูปกับพ่อและแม่มากๆ...
พรุ่งนี้อยากพาปุ๊กกี้น้องสาวมาถ่ายรูปด้วยแฮะ...
พาพ่อแม่มาด้วยดีกว่า...

เย็นๆ...พาหม่าม๊าไปกินซาบูชิ ชั้น6...

(วันนี้หิวมากกินแต่ข้าวเช้า)...
เคยเป็นไหมที่ว่าจะไปกินบุฟเฟต์แล้ว...
ไม่อยากกินให้มันเกินกระเพาะ...
เพราะมันไม่ดีต่อร่างกายเลยจิงๆ...
ฉันคิดแบบนี้ตั้งแต่สมัยกินไดโดมอน...
หมูกระทะ...
โออิชิบุฟเฟต์...
จนมาถึงซาบูชิ...
สุดท้าย...

มันก็...

 

 

เล่นตามกฏที่เค้ามักเขียนตามบิลว่า...
All You can eat...
ดังนั้นฉันก็เลย...
Eat them as I can...

ออกจากร้านทีไรไม่พ้นเดินเป๋ไปเป๋มาทุกทีเลย...
เห็นคู่หนุ่มสาวที่เค้าไปกินกัน...
กินกันเยอะกว่าเราซะอีก...
ทำไปได้ยังงัยกันฟะ...

 

กินเสร็จพาหม่าม๊ามาถ่ายรูปกับต้นคริสมาสก่อนกลับ...

กลับมาบ้านนอนอ่านสามก๊กฉบับการ์ตูนเล่มโตจนจบหลังจากที่ค้างคามานาน...
อ่านจบแล้วเว้ย...

อาบน้ำ... ลองกล้องมือถือ...

(ความละเอียดต่ำสุด...ลองถ่ายดู)...

อ๊ะไหงหน้ามันตลกอย่างงี้ฟะ...
(อืมม์หน้าจิงๆมันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วนี่หว่าไอ้อ้วนเอ้ย)...

เอ้าใส่เสื้อๆลองใหม่...

 

หน้าอย่างอ้วนเลยว่ะ...

ปีที่แล้วฉันก็ผมคล้ายๆแบบนี้...
(เรียกว่าทรง"ตัดเองสบายใจดี")...
ต้นปีตัดผมเหี้ยนสั้นไปที...
กลับมาอัพบล๊อกอีกทีก็เป็นแบบนี้ซะแล้ว...
มีแต่อ้วนขึ้นไปอีก...

 

ก่อนนอน...

มีสิ่งหนึ่งที่อยากจดจำ...

สาหร่ายเถ้าแก่น้อย... รสเผ็ดอร่อยโคดเลยว่ะ...
ถุงเดียวอาจจะพอสำหรับแค่วันเดียวเท่านั้น...
แต่วันอื่นก็อยากกินอีก...
หวังว่าคงไม่ใช่กัญชาทอดนะเนี่ย...

วันนี้ราตรีสวัสดิ์...