วันนี้ฟังเพลงหนึ่งของโต๋ชื่อเพลงว่า... ♪♪*

(คำที่แทน ♪♪* ใช้คำว่าอะไรก็ลองใช้กันดูนะ)

ฟังแล้วรู้สึกว่าตรงกับบางตอนของชีวิตเลยล่ะ...

ตอนนี้ยังหาเพลงไม่ได้...

(ถึงหาได้ผมก็ไม่ได้ใส่เพลงใน Blog อยู่ดี)...

ถ้าเป็นไปได้ผมอยากร้องเพลงนี้ให้ใครซักคนหนึ่งโดยแทนโน๊ตสองตัวนั้นด้วย...
คำที่มาจากใจผมเอง...
(พูดยังกับละคอนเลยนะ(เลี่ยน...ฮา...))

 อ่านเนื้อเอาละกันนะ

เคยไหมบางทีคำพูดมันไม่ยอมตรงกันกับใจ

ทั้งที่พยายาม และไม่ว่าจะเตรียมตัวสักขนาดไหน

เหมือนฉันเองที่กำลังเผชิญหน้าความเป็นจริง

และถึงแม้ข้างในพยายามพูดออกไปให้หมดทุกสิ่ง อย่างที่ตั้งใจ

แต่มันก็เหมือนเคย ไม่ว่าจะเปิดเผยซักเท่าไร

เมื่อต้องพูดคำนั้น เสียงฉันมันก้อหายไป

* อ่านปากของฉันนะ ว่า♪♪*

* อยากจะพูดอีกครั้ง ว่า ♪♪*

และจะเป็นอย่างนี้กับเธอ ไม่ว่านานซักเท่าไร

ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรักใคร ไม่ต้องห่วงว่าฉันเปลี่ยนหัวใจ

ฉันจะเป็นอย่างนี้ จะ ♪♪* ตลอดไป

ฉันรู้ดีว่าบางทีมันก้อดูเหมือนน่ารำคาญ

แต่ฉันจะพยายามที่จะพูดออกไปให้หมดทุกสิ่ง ให้หมดทั้งหัวใจ

แต่มันก็เหมือนเคย ไม่ว่าจะเปิดเผยซักเท่าไร

เมื่อต้องพูดคำนั้น เสียงฉันมันก้อหายไป

* อ่านปากของฉันนะ ว่า♪♪*

* อยากจะพูดอีกครั้ง ว่า ♪♪*

และจะเป็นอย่างนี้กับเธอ ไม่ว่านานซักเท่าไร

ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรักใคร ไม่ต้องห่วงว่าฉันเปลี่ยนหัวใจ

- ฉันจะเป็นอย่างนี้ จะ ♪♪* ตลอดไป -

2007.01.14 - เวลาคือโจทย์ที่ทำแล้วย้อนกลับไปทำไม่ได้...

รู้สึกว่าคราวนี้จะได้ต่อภาค 2 ต่อจากตอนที่แล้ว...
(เวลาคือโจทย์ที่ทุกคนต้องทำ...)

พอดีได้มีเวลาคิดอะไรเล็กๆน้อยๆสนุกๆมันก็อยากคิดต่อไปเรื่อยๆ...

อย่างเรื่องโจทย์ของเวลา...

แม้จะเป็นเรื่องที่ค่อนข้างธรรมดาและเราต้องทำวันละข้อทุกวันอยู่แล้ว...

แต่มันก็มีเงื่อนไขในแต่ละวันที่แตกต่างและซับซ้อนต่างกันมากมาย...

แม้โจทย์จะมีแค่ว่า...

“ใช้ชีวิตใน 1 วันให้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่จะทำได้...”

บางที่เงื่อนไขเล็กๆน้อยๆน่ารักๆในโจทย์แค่ข้อเดียวนี่แหละ...

ที่ทำให้เราปวดกบาลหรืออิ่มเอมใจมานักต่อนักในเวลาที่ผ่านมาแล้ว...

ซึ่งแต่ละคนก็ได้โจทย์จำนวนข้อไม่เท่ากัน...

บางคนก็ได้โจทย์เกินสามหมื่นข้อเสียอีก...

บางคนได้น้อยได้แค่หมื่นกว่าข้อก็ไม่ต้องทำต่อแล้ว...

บางคนเกิดมายังไม่ได้ทำก็โดนดึงกระดาษข้อสอบไปเสียแล้ว...

แถมเงื่อนไขน่ารักๆแต่โหดก็มีเหมือนกันเช่น...

เมื่อทำเสร็จแล้วสามารถพลิกไปดูข้อที่ทำมาแล้วได้แต่ห้ามแก้ไข...

เห็นไหมครับ...

สุดจะหักห้ามใจแค่ไหนถ้าเกิดเปิดไปดูแล้วเจอข้อที่อยากแก้...

แต่ก็แก้ไม่ได้...
เพราะหมึกของปากกาที่มีขนาดเท่าเข็มนาฬิกาที่เราได้กันมาทุกคนนั้น...

เขียนแล้วลบไม่ได้ยังงัยล่ะครับ...

เขียนแล้วก็เขียนไปเลย...

ไม่เขียนแล้วปล่อยให้หน้าของวันนั้นโล่งๆก็ได้ไม่มีใครว่า...

แต่จะรู้สึกน่าเสียดายแค่ไหนที่เปิดกลับมาเจอหน้าโล่งๆ...

แต่ก็เขียนอะไรลงบนหน้านั้นๆไม่ได้แล้ว...

แต่โอกาสก็ไม่ได้แย่เสมอไป...

เราสามารถพลิกดูหน้าก่อนๆเป็นบทเรียน...

เพื่อที่จะมีโอกาสพลิกสถานการณ์ในหน้าใหม่ๆ...

ที่เรากำลังเปิดทำต่อไปได้...

จริงๆแล้วเงื่อนไขโจทย์ของเวลานั้นยังคงมีอีกมาก...

ซึ่งผมเองก็ยังต้องค้นหาต่อไป...

เพราะผมเปิดหน้าแรกๆของข้อสอบไม่มีเงื่อนไขของโจทย์ให้เราเห็นเลย...

การแก้โจทย์ของเวลาก็ไม่มีโจทย์ที่ตายตัวด้วย...
แต่ละคนเปิดมาถึงหน้าจะตรงกันแต่โจทย์ก็ยังไม่เหมือนกัน

อยากลอกคนข้างๆก็พอลอกได้แต่คำตอบอาจจะไม่ตรงกับโจทย์...

แต่บางทีเราก็สามารถขอยืมหน้าก่อนๆของคนอื่นๆ...

ที่อยู่ในห้องสอบเดียวกันกับเรามาดู...

เพื่อที่จะเรียนรู้วิธีการแก้ปัญหาของเขา...

เพื่อช่วยให้เรามีทางเลือกในการตอบโจทย์ได้มากขึ้นก็ยังได้...

อย่างน้อยผู้คุมสอบก็ไม่ได้มีนิสัยที่โหดเกินไปเท่าไรนัก...

เราสามารถเรียกใครก็ได้มาช่วยเราทำข้อสอบหน้านั้นๆ...

เพื่อให้ผ่านพ้นปัญหาไปก็ได้...

ขอเพียงแค่เขาเต็มใจจะมาช่วยเราหรืออาจจะช่วยกันทำให้กันและกันได้...

เราสามารถใช้เครื่องมือต่างๆมาช่วยแก้ปัญหาได้สารพัดเท่าที่จะหาได้...

(อันนี้ผมพอจะทราบตั้งแต่ตอนที่แล้วแล้วล่ะ)...

ถ้าเป็นไปได้ผมเองก็อยากจะหาใครมาช่วยกันสุมหัวช่วยกันทำโจทย์แต่ละหน้า...

บางทีการที่มีลายมือคนอื่นอยู่บนกระดาษแต่ละหน้าของเรา...

...มันก็คงทำให้การทำข้อสอบแต่ละวันไม่น่าเบื่อล่ะนะ... J

เมื่อวานวันเด็กผมได้มีโอกาสซื้อขนมเด็กๆ...

มากินค่อนข้างจะเยอะพอควรเพราะขนมมีหลายแบบ...

ไม่ว่าจะซ๊อกโกแล๊ตเอย...

ลูกอมรสต่างๆเอย...

หรือหมากฝรั่งหน้าตาแปลกๆ...

มันทำให้เรารู้สึกว่าเด็กๆนี่ก็มีความสุขดีนะ...

รสชาติแห่งความสุขที่หวานๆมักจะมีในวัยเด็กนี่แหละ...

(ความสุขหวานๆนี่แปลตรงตัวเลยว่าหวานแบบน้ำตาลไม่ใช่หวานลึกซึ้ง)...

แต่พอซื้อมาไม่นานนักผมก็ถูกเจ้าของวัยที่ควรจะทานขนมเหล่านี้...

เขมือบมันไปซะเกือบหมด...

วันนี้ได้ไปงานแต่งงานป่านกับกุ๊กที่ราชตฤณมัยสโมสร...

สมัยเด็กๆแม่พยายามให้ผมมาว่ายน้ำที่นี่ทุกวันเผื่อว่ามันจะสูงขึ้น...

(แต่มันก็ได้เท่านี้แหละแม่)...

ยินดีด้วยกับเพื่อนทั้งสองคนที่มีโอกาสได้ครองรักกัน...

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นขอให้อยู่กันด้วยความเข้าใจ...

อุปถัมภ์ซึ่งกันและกัน...อย่าทิ้งกันเมื่อเจอปัญหา...

แต่ขอให้ก้าวไปด้วยกัน...

ถ้าคนหนึ่งล้ม...

ก็ขอให้อีกคนหันกลับไปดึงขึ้นมาเพื่อเดินทางกันต่อไปนะ...

แอบภูมิใจนิดๆ...(จริงๆแล้วมากๆ)...

ด้วยว่ารูปที่ให้ไปวันก่อนป่านเอามาตั้งไว้ซะหน้างานเลย...

ถึงแม้เราจะวาดไม่สวยเหมือนศิลปิน...

แต่เราก็พยายามเต็มที่สำหรับภาพนี้เลยล่ะนะ...

เอ้อ... คืนนี้นอนอมยิ้ม...

อยากฝันว่าจะมีใครมาเดินด้วยกันในฝัน...

ราตรีสวัสดิ์...

2007.01.11-เวลาคือโจทย์ที่ทุกคนต้องทำ...

ทุกๆวันที่ตื่นขึ้นมาจนเวลาที่กลับสู่ฟูกที่นอนอีกครั้ง...

ผมรู้สึกว่ามันไม่ค่อยจะพอเพียงสำหรับชีวิตผมเท่าไหร่เลย...

ตื่นมาแต่ละครั้ง กิจกรรมที่มีในชีวิตมันช่างมากมาย...

อยากให้เวลาในหนึ่งวันมี 32 ชั่วโมงแล้ว ไว้ให้ผมได้นอนซัก 6 ชั่วโมงเหมือนเดิมพอ...

แต่อยากขอให้เวลามีมากขึ้น...

เพราะเวลาทำงานมากขึ้นนั่นหมายถึงต้องเหนื่อยมากขึ้น...

แต่เราก็จะมีเวลาทำอะไรสนุกๆมากขึ้นเช่นกัน...

ถ้ามีเวลามากขึ้นเราก็ไม่ต้องรีบกลับบ้านไวๆกัน...

ถ้ามีเวลามากขึ้นคนที่เราอยากคุยด้วยก็คงจะมีเวลาได้คุยกัน...

ถ้าขอได้ผมคงไม่ขอให้ผมมีเวลามากขึ้นคนเดียวหรอกคับ...

ผมอยากขอให้ทุกๆคนได้รับเวลาเท่ากันกับผมนี่แหละ...

ถ้าผมเพิ่มเวลาได้ผมคงทำไปนานแล้ว...

ถ้าคนเรามีเวลาเยอะตามใจฝันชีวิตคงจะไม่ท้าทาย...

ทำอะไรเอื่อยเฉื่อยเท่าไหร่ก็ได้...

คนที่สูบบุหรี่อาจจะต้องสูบหลายซองฆ่าเวลาว่าง...

สุดท้าย...

ชีวิตก็คงจะไม่ท้าทาย...

โจทย์ที่มนุษย์ทุกคนได้รับเท่ากันก็คงจะมีแค่ว่า...

1. ใช้ชีวิตในวันนี้ให้คุ้มค่าที่สุดให้ได้... (ให้เวลาทำข้อสอบ 24 ชั่วโมง)...

- อนุญาตให้ใช้เครื่องมือหรืออุปกรณ์ได้ทุกชนิด...
- ไม่มีกฎในการพิจารณาคะแนน...
- คะแนนที่ได้คือคะแนนของชีวิตในวันนั้นๆ...
- ห้ามออกจากห้องสอบจนกว่าจะหมดเวลาสอบ...
- เมื่อทำเสร็จอนุญาตให้นอนให้ห้องสอบได้...
- เมื่อทำเสร็จแล้วให้กลับมาทำโจทย์ข้อนี้ซ้ำอีกในวันพรุ่งนี้...

ไม่ว่าข้อสอบจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม... แต่ถ้ามีเวลาเข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว...

ต่อให้ทำได้แต่ไม่ทันเวลานั่นก็คือไม่สำเร็จอยู่ดี...

รู้สึกว่าบางทีก็อยากพลิกกลับไปดูข้อสอบหน้าเก่าๆบ้าง...

เพื่ออยากรู้...

“ตอนนี้... ผมทำได้กี่คะแนนแล้ว”...

2007.01.04 การเปลี่ยนแปลงครั้งเล็กน้อย…

แต่ความรู้สึกที่ได้รับนั้นยิ่งใหญ่...

สวัสดีปีใหม่ 2549...

ขอส่งความสุขให้ทุกๆท่านได้รับความสุขกันพร้อมหน้า...

ขอพระเจ้าอวยพระพรให้ทุกๆคนมีภาระที่เบาลงมีร่างกายสุขภาพที่สมบูรณ์แข็งแรง...

และมีกำลังใจที่จะสู้ต่อไปสำหรับปีหมูปีนี้นะคับ...

ขอให้อะไรหมูๆ... ง่ายๆ เหมือนชื่อปีหมู...

ปีนี้มายังไม่ทันขึ้นปีใหม่ก็ดันมีเรื่องสะเทือนใจสำหรับชาวกรุงเทพซะแล้ว...

เมื่อมีมือระเบิด... วางระเบิดทั่วไปหมด...

ทำให้ขวัญและกำลังใจของคนกรุงเทพหมดไป...

ไม่รู้ว่าเขาทำเพราะอะไร...

ไปหาเรื่องกับคนที่แค้นโดยตรงเถิดทำแบบนี้

มันไม่แมนนะเว้ย...เซ็ง

 
หึ...แม้แต่ขนมปังที่หั่นมายังทำหน้าเซ็งเลย(เกี่ยวไหมวะ)...

 
ห้างต้องปิดกระทันหันยกเลิกงาน Count Down เลย...

พวกมันต้องการเปลี่ยนแปลงเรื่องเล็กน้อยส่วนตัว...

แต่กลับทำให้คนกรุงเทพไม่กล้าออกจากบ้าน...

มันเป็นผลกระทบที่ยิ่งใหญ่เลยนะ...

ละเรื่องเครียด...

เมื่อวานซืนวันเกิดหม่าม๊า...

ขอให้แม่อยู่กับลูกๆนานๆรอดูความเจริญของลูกหลานต่อไปน๊า...

ทำงานมาเหนื่อยมากพอแล้วให้ลูกๆให้ทำงานเพื่อแม่มั่งนะ...

ใจจริงอยากเขียน Entry ตอนปีใหม่พอดี...

แต่ดันติดอะไรหลายๆอย่าง...

เช่น...

ไปเปิดร้านหมูสะเต๊ะสาขาใหม่ที่สยามพารากอนแล้วนะ...

มาเยี่ยมเยียนกันได้...

เจ้าของร้านใจดีนะ...(ยืนเฝ้าร้านทุกวันเลย555)…

ร้านใหม่ตั้งตรง Food Court ใกล้ๆทางลงไป Siam Ocean World…

เป็นทำเลที่ดีเลยล่ะลูกค้าตรงมาหาได้ง่าย...

อยู่ระหว่างจุดแลกการ์ด 2 จุดทำให้ลูกค้าไปซื้อบัตรได้ง่ายมากๆ...

แถมสไตล์ร้านเป็นร้านง่ายๆทำสบายๆ... ไม่มีพิธีอะไรมาก...

แต่เสียอย่างเดียวมืดไปหน่อย...

เอ้ย...เสียอย่างที่ 2... ยืนหน้าร้านแล้วหนาวมากๆ... เสื้อ 2 ตัวเอาไม่อยู่ละกัน...

มุมมองจากในร้าน...

หมูสะเต๊ะชุดเล็ก...
(ที่ลูกค้ามักจะงงว่า...นี่มึงทำชุดเล็กสุดแล้วหรือวะเนี่ย)...

หน้าร้าน...กับแม่เจ้าของร้าน...(มาช่วยยืนเป็นแบบ)...

อาหารที่นี่น่ากินทุกร้านเลยล่ะ...

แม้จะราคาพารากอน...

แต่ความอร่อยนั้นคุ้มค่าจริงๆ...

ช่วงนี้เลยต้องฝากท้องไว้ที่ร้านข้างๆ วันละมื้อ 2 มื้อ...

แนะนำร้านข้างๆเลยละกัน...

ร้าน Shimanto… อาหารญี่ปุ่นสไตล์ประยุกต์...

ทีแรกว่าจะถ่ายรูปอาหารที่อร่อยมาให้หมด...

แต่วันแรกๆก็ดันซัดหมดชามก่อนจนลืมถ่ายรูป...

คัทซึด้ง...

ข้าวหน้าหมูทอดใส่ไข่...

อร่อยนุ่มด้วยข้าวเม็ดกลม...

ที่ปูพรมด้วยไข่นุ่มละมุน...

และหมูทอดใหม่ๆไฟแรงๆ... กรอบนอกนุ่มใน...

เสริฟพร้อมซุปมิโสะ เข้มข้นที่ไม่ได้ใส่แค่ มิโสะสำหรับละลายน้ำ...

แต่มีปลา... ปลา... ปลาแห้งอะไรจำชื่อไม่ได้... ไว้ก่อนละกัน...

ทำให้มิโสะที่อุดมด้วยสาหร่ายวากาเหมะ...และเห็ดเข็มทอง...

มีรสชาติกลมกลืน... ลื่นคอเลยทีเดียว(หลายที)...

ถัดมาเป็นอุด้งแกงกะหรี่...

(ดันเผลอห้ามใจไม่ไหวซดน้ำแกงไป 1 ทีเลยออกมาไม่สวยเลย)...

อุด้งรสเข้ม...(มากๆ)...

ใส่เนื้อไก่ที่นุ่ม และหัวมันก้อนโต...

แครอทนิ่มและไช้เท้าเปรี้ยวนิดๆ...

รสชาติของผงกระหรั่ชัดเจนมากๆแม้จะอยู่ในน้ำปรุงของอุด้งก็ตาม...

ยิ่งโรยงา... พริกไทย... และพริกป่นของร้านซักหน่อย...

กินเสร็จต้องดื่มน้ำตาม 3 แก้วเลยล่ะ...

ที่จริงเมนูที่ผ่านท้องมาแล้วคือ ข้าวหน้าหมูเกาหลีที่ใช้เนื้อหมูจากออสเตรเลีย...

(กลิ่นหอมมากๆเหมือนเบค่อนแต่ไม่ค่อยมีมันเลย)...

อุด้งหมูเกาหลี...

(หวานเค็มกำลังดี)...

อุด้งหน้าไข่...

(ซดไข่แดงลงไปในคอเลยทีเดียวแซ่บ!!!)...

แม้เมนูเหล่านี้จะผ่านไปแล้วแต่จะเอามารีวิวทีหลัง...

(เพราะมันอร่อยมากๆ)...

ต่อจากของคาวเป็นของหวานโซนเค้กใน Part ของ Take Home…

แนะนำเค้กร้าน Laguna Restaurant...

เอาเป็นว่าเป็นเค้กเนื้อโยเกิร์ต... ไม่ค่อยมีเนื้อเค้กกินแล้วลื่นคอ

กินแล้วไม่อ้วนง่ายๆ...

การันตีความอร่อยอีกขั้นถ้ากินตอนที่มันยังเย็นอยู่...

เนื้อผลไม้เยอะรสเนื้อเค้กโยเกิร์ตก็เข้มดี...

แนะนำ 2 รสสำหรับคนชอบรสเข้มคือรสกีวี และรสราสเบอร์รี่...

(อร่อยสุดแล้วล่ะสำหรับร้านนี้)...

ส่วนรสส้มนั้นอร่อยแต่ดันโดน 2 รสแรกกลบความอร่อยไปหมด...

รสสตรอเบอร์รี่... เฉยๆ...(รสเหมือนโยเกิร์ตสตรอเบอร์รี่งั้นแหละ)...

กินแล้วไม่อยากกินเค้กปอนด์หน้าช๊อกโกแล๊ตหรือหน้าครีมเลย...

กลายเป็นเค้กที่อยู่ในใจรองจากซีสเค้กซะแล้ว...

ถ้าสงสัยว่าร้านไหนมาหากันที่ร้านน๊า...
(แอบโฆษณาร้านตัวเอง)...

แล้วจะพาไปยังมีของอร่อยๆอีกหลายร้านเลย...

ช่วงนี้มีเวลาได้ลองของอร่อยทุกวันเพราะ...

ต้องเฝ้าร้านทุกวันและอีกอย่างคือ...

ลาออกจากการเป็นสถาปนิกแล้วจ้า...

(เรียนถาปัดมาอย่างดิบดีต้องมาช่วยงานที่บ้านซะแล้ว)...

แต่ก่อนอื่นเลยต้องขอบคุณพระเจ้าที่ช่วยให้เรามีหนทางในการดำเนินชีวิต...

ก่อนไปอธิษฐานให้พระเจ้าจัดเตรียมการไปลาออก...

ถ้าหากเป็นไปตามที่พระเจ้าอยากให้เราเป็นก็ขอให้ผ่านฉลุย...

และแล้วก็จัดการเรื่องเสร็จและออกโดยสวัสดิภาพก่อนเวลา 9 โมงครึ่งซะอีก...

ขอบคุณทุกๆคนที่ปาล์มเมอร์ แอนเทอร์เนอร์มากๆ...

สิ่งที่ท่านได้สอนเราไว้... เราได้เรียนรู้และนำมาใช้ประโยชน์ได้...

ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่ให้ความดูแลเอาใจใส่เราตั้งแต่ฝึกงานครั้งแรก...

ฝึกงานครั้งที่ 2...

จนทำงานมาปีกว่าๆ...

นี่ก็อาจเป็นการเปลี่ยนแปลงส่วนหนึ่งของชีวิตเหมือนกัน...

วันนี้เก็บร้านเสร็จเลยแวะไปขนของออกจากออฟฟิศ...

ที่นั่งตรงนี้จะไม่ลืมเลย...

(ใครมานั่งทำงานตรงนี้รับประกันความรุ่งเรือง...เหอๆๆๆๆ)...

ช่วงนี้มีเรื่องเยอะแยะดูวุ่นวายปนกันไปปนกันมาเยอะดี...

(ตัดบท)...

พรุ่งนี้อาจจะต้องขอลองอุด้งเทมปุระซะแล้ว...

ราตรีสวัสดิ์...

Happy New Year 2007

...
ช่วงนี้แมวที่บ้านดุ... มีเรื่องกับมันทุกวันเลยวุ้ย...